sábado, 22 de outubro de 2011

** Laura aínda segue estando....


SANXENXO. Julio Torres


H

ai cancións que se che meten na cabeza e non se despegan dela ata pasadas unhas horas. No mellor dos casos claro. ¡A que non lle pasou isto algunha vez!. Onte, ó chegar á casa, encendín ese aparello que convirte en anónimas facianas as verbas alí pronunciadas. Circunloquios a parte, é máis coñecido como radio. A radio, a nosa radio. Ese ser que un servidor bota tanto de menos, no que tiven a sorte de traballar en 1998 e que nos fai compañía namentres facemos outras cousas, pois non hai perigo que caiamos na tentación de ter que ver o que alí dentro sucede. Nada de olladas, as miradas están prohibidas neste lonxevo pero eficacaz e inmediato trebello.

Pois ben, o asunto é que na emisora de música que sintonicei, soaba unha canción que me trae a colación o tema de marras, isto é, as cancións que non se che van da cabeza. Que se meten como piollos que se resisten a abandoar o pelo dun can. Ás veces é porque che gusta, e non pasa nada. Outras, existe o perigo que a chegues a odiar. Polo menos unha tempada. E iso foi o que me pasou coa que escoiten onte. Soou alá por finais dos 90. Ó principio estaba ben, pero logo farteime dela. Se coñece que o tempo todo o cura, pois hoxendía nin a odio nin me entusiasma.

Isto lémbrame que as radiofórmulas comerciais bombardéanos con cancións que nos acaban gustando so a base de oílas. As cancións boas de verdade, ó meu entender, son aquelas que basta unha ou dúas veces que as esoites para que che gusten e non 20 ou 30.

Bueno, por hoxe é todo, déixovos que parece ser que "Laura no está". Ou iso dicía Nek alá por 1997. Se coñece que se marchou con Paco Lobatón pois case quince anos despois segue desaparecida. Quen sabe onde...



mércores, 19 de outubro de 2011

** Seres únicos con raíces de números primos


SANXENXO. Julio Torres

Es curioso comprobar como muchas veces escuchamos decir: "eres únic@". En realidad es una obviedad obvia, tan evidente como esta doble adjetivación. Es como decir que un día nacemos y algún día moriremos. De perogrullo evidente. Todos y todas somos únic@s. No hay nadie igual, por muy bueno o muy malo que sea. No hay dos personas exactamente iguales, idénticas en todo, absolutamente en todo. De aí que todos, seamos únic@s. Números primos no divisibles por otros,

Cada persona es un mundo, con sus virtudes y sus defectos. Y como bien dice Beatriz Luengo en su último disco: "Como tú no hay dos", aunque en este contexto lo que pretende decir la cantante es que hay que querer pero también quererse como persona. Muchas veces no se aprecia el verdadero valor de un hombre o de una mujer. Y como siempre se suele decir sólo se echa en falta cuando ya no está, ni puede estarlo. Cuando muere. Debemos aprender a valorar lo que somos y a los que tenemos porque como ellos no hay dos. Y, como ya dije, las personas son únicas y la verdad es de perogrullo, su contenido, su interior, reviste unha connotación más allá de lo puramente obvio.

Para tod@s, especialmente para aquell@s que lo están pasando mal va dedicado esta canción de Beatriz Luengo. Porque toda la gente tiene un valor incalculable que no se puede medir, pero que está ahí. Y muchas veces no se ve. No está de más recordarlo y saber apreciarlo. No es sólo cuestión de ver los defectos sino que hay que ver las virtudes...

Es un tema del que se podría hablar largo y abrir un debate filosófico-vivencial. ¿Es igual ser único que ser auténtico? Personalmente pienso que no. Uno es implícito de la persona y otra de la forma de ser y de la personalidad. Hoy no estoy muy inspirado, me váis a perdonar, pero -como siempre- invitad@s estáis a abrirlo aquí, o en el face. Recordad que tenemos nueva página. Las personas que eráis miembros del antiguo grupo debéis daros de alta en este enlace, y, arriba de todo, al lado del nombre de esta nueva página de A Lareira Máxica en el face presionar el "Me Gusta".
Nueva Página de A Lareira Máxica en Facebook

Un placer teneros como seguidores. De corazón, muchas gracias a todas y todos!!!

xoves, 13 de outubro de 2011

** Que rabia da cando.....Orgasm: el clon


COMPOSTELA. Alvariño


Aviso: como Julio no escribe nada, existe el riesgo de que esta Lareira Máxica se vaya transformando en la Lareira de la señorita Pepis.

Bueno, al tema, estoy indignada. ¿Escribo un qué rabia? Sí. ¡Qué rabia me da la jeta de algunos comerciantes desaprensivos! Ya os conté en la anterior entrada que tengo una brocha de colorete con los pelitos más duros que las púas de un erizo cabreado. A este tipo de brocha le va bien un colorete hecho a su medida. Nada mejor que un colorete de Bourjois, bonitos si, pero con la fama, merecida, de ponerse más duros que una piedra. O sea, están hechos a la medida de mi brocha-lija. No sé si sabréis, los chicos seguramente no, que existe un colorete muy famoso y deseado por las féminas, el Orgasm de Nars. Sí, lo que es el marketing...

Los estupendos coloretes de Nars de baratos tienen poco y no son fáciles de conseguir en España, menos mal que las marcas más asequibles se dedican a clonar de todo.

Un clon barato del Orgasm de Nars es el Lilas D'or de Bourjois. Total, que el otro día entré en una perfumería, una de tantas, una de muchas, dispuesta a hacerme con el clon, algo es algo, y a falta de pan..., del famoso Orgasm. Si algo hay que reconocerle a Bourjois es que tiene variedad de tonos de colorete, lo malo es que algunos estaban agotados, entre ellos el Lilas D'or, que es número 33. Por la visto, la crisis debe fulminar el deseo y claro, hay que recurrir al potingue para alegrar la cara. La dependienta me dijo quelo iban a reponer durante la semana y como no tenían el precio marcado me lo consultó en la caja. No llegaba a los 9 euros, 8 y pico.

Está mañana tuve que hacer unos recados y me encontré con otra perfumería de la misma cadena, hay muchas por ahí. Estamos hablando de una semana de diferencia y de dos perfumerías en dos localidades diferentes dentro del mismo ayuntamiento. Entro, busco el stand de Bourjois y allí está, el Lilas D'or esperándome. Tiro para la caja pitando que llevo prisa. Con todo, compruebo que el colorete esté precintado que paso de cosméticos toqueteados y guarrindongos. Ok, todo bien.
-11,75
-¿Perdón?
-11,75
De qué van, es posible que un producto suba ¡3 euros! en una semana. ¿Cotizan los coloretes Bourjois en bolsa y no me he enterado?
No lo compré, paso de contribuir a la escalada de la inflacción.

luns, 19 de setembro de 2011

** La cabra


COMPOSTELA. Alvariño

Colaboradora de A Lareira Máxica



-Houston, tenemos un problema con...el pelo de la cabra.

Os preguntaréis qué tengo en contra del ganado caprino. En principio, nada. Pero, como la vida no deja de sorprenderme, cosa que me desconcierta un poco, pero que cada día me gusta más, os diré que mis problemas con este colectivo cornudo empezaron por culpa de una araña. Lo que es la vida. Llegados a este punto, pensaréis que el sol hace estragos en las neuronas. No penséis tanto y seguid leyendo. A finales de mayo me picó una araña. Tranquilos, sobreviví. Sobreviví pero la araña aquella debía tener muy mala baba y peor veneno. Consignas: siempre hay que enfrentarse a una araña debidamente armado, nada de botes vacíos de Mistol; siempre hay que atacarlas con un golpe certero, nada de tentativas miedicas e indecisas. Una araña enfurecida es lo peor que hay.

En el hospital, en vez de un antídoto, como sería lógico, me recetaron el Augmentine, y entre el veneno de la bicha y los antibióticos me quedé hecha un completo asquito. Para remediar mi aspecto no tuve más remedio que recurrir a chapa y pintura. Como seguramente sabéis, hay tareas que exigen buenas herramientas y me pareció que mi vieja, viejísima, brocha de colorete estaba llegando llegado al final de se vida útil. No me quejo, debe llevar conmigo unos 20 años. Es que antes las cosas duraban mucho más.

La crisis, esta puñetera crisis, me ha vuelto ahorradora. La crisis y la vida. Todo lo que nos pasa, absolutamente todo, nos va moldeando el alma. Indagué un poco y descubrí que una buena brocha de colorete, de Mac o de Bobbi Brown, costaba unos 40 euros. Me parecieron caras, sabiendo que, aunque el producto en si mismo sea estupendo, la triste realidad es que es que las han fabricado en Asia por cuatro perras. Total, que me decanté por una opción más asequible, low cost, 10 euros, fabricada por Beter.

-Por beeeeter, por beeeeeter.
-como diría la cabra.
Se trata de una Beter Elite Blusher Brush, de pelo de cabra, envasada en un blister de plástico que impedía toqueteos varios.

Que decepción más grande, el pelo de la brocha es idéntico a la barba de cuatro días de un amigo mío. Como una rosa es una rosa, y 10 euros son 10 euros, volví a indagar en la red y gracias a una de mis gurús favoritas, Drusilada (drusiladamakeup.blogspot.com/), me enteré de que una mascarilla podía hacer milagros en los “pelos- púa” de ciertas brochas de maquillaje. A la mía le puse lo primero que encontré en el mueble del baño, el acondicionador Thermal Recovery de Tresemmé, y ha mejorado muy ligeramente. La verdad, no sé que hacer con ella. Menos mal que ahora, gracias al condicionamiento clásico, me evoca una sonrisa.

mércores, 24 de agosto de 2011

** Oda ó lapis


SANXENXO. Julio Torres



Ó grito de: ¡¡¡profeee vou afiar o lapis!!!! levantabámonos axilmente do pupitre escolar e íamos quitarlle punta á nosa máquina de escribir na tenra e lonxana infancia, ó tempo que aproveitabamos para tomarnos un respiro. O lapis constituía un elemento primordial nos estuches escolares d@s cativ@s. O outro día volteille quitar punta a un lapis nº 2, o mítico nº2, coa seu círculo vermello coroando o insigne obxecto.

Cando xa che deixaban escribir “a boli” avanzabas un paso máis, mesmo parecía que cumpriras os tan ansiados 18 anos e o bolígrafo constituíra o elmento de transición da nenez á idade adulta. Ter boli e, sobre todo, escribir con el, era como ter moto en lugar de bicicleta, ou ter coche en lugar de moto, ou...

Seguramente hoxe @s cativ@s seguen usando o lapis, pero non tardan tanto tempo en dar ó salto ó líquido elemento derivado do petróleo. Non. Quizais sexa distinto o uso que lle conqueriamos hai uns anos ó actual. Pero voltemos ó lapis.

A afirmación exclamativa -outras veces reconvertida en interrogativa- con que iniciaba esta oda ó lápis repetíase nas mentes inquedas de moitos nenos e nenas dos 70 ou 80. Coa disculpa de afiar o trebello de madeira, iniciábase todo un ritual socializador de camiño á papeleira, lugar onde esmorecían as capas que o recubrían ata que afloraba a famosa punta do lapis. A papeleira era para @s nen@s o que un bar para os maiores. Nela aproveitábase para repasar a fin de semana, o recreo, e contar as máis variadas peripecias, namentres ó fondo seguía a clase como se o mundo vivise dúas realidades paralelas nun mesmo espacio físico. ¡¡Se os afilalápises falaran!!

Ir afiar o lapis esixía toda unha estratexia mínimante coidada: primeiro a de obter o permiso d@ profe, ser un máximo de dúas-tres persoas (dependía d@ profesor/a de turno), non dilatarse en exceso no curruncho da papeleira e, sobre todo, non falar moi alto, pois do contrario a volta ó pupitre era seguro, tiveras ou non a punta afiada. Incluso existía o risco de ser castigado mirando “pa parede” se falabas moito ou facías algunha trastada. Tanta era a importancia do lapis como elemento dinamizador entre @s cativ@s que eran moitos @s que se osaban falsear a saúde física do lapis e en troques de quitarlle unha punta, máis ben facían un playback con “afila” de por medio, aínda a risco de ser pillados. Eran os albores do play-back musical...

Sobre o lapis podería escribir moito. Sen ir máis lonxe no tocante ós distintos tipos de punta e, incluso, sobre os diferentes “afilas”, aínda que un modelo predominaba sobre os restantes. Daquela, coma hoxe, non eran perfectos, e sempre quedaba algunha que outra punta atascada. E é que a calidade do lapis en cuestión e non pasarse de “afiada” era básico. Logo, sempre podías perfeccionar a punta contra o lateral rugoso do “afila”. Aí poderían facerse tratados de puntas....

Actualmente aínda perduran, os afilas xa se modernizaron máis, pero as puntas seguen quedando atascadas no seu interior. Os máis modernos, teñen “afilas” eléctricos, que se alonxan un anaco do artesanal traballo de quitarlle punta á pizarra contida no lapis. O precio da modernidade, xa se sabe...

Non sei, non sei cómo está hoxendía o panorama escolar no relativo a este asunto de “vital importancia” no seu momento, pero hai cousas que permanecerán na memoria dos que algún día fumos cativ@s. O lapis e todo o seu entorno –“afila” e papeleira incluidos-, é unha desas cousas. Longa vida. E co voso permiso, voulle quitar punta ó lapis nº2 que teño ó lado do escritorio...

© Julio Torres

** Novos e curiosos grupos en Facebook (2)









REMITIDOS POR: Patxi (Ourense)
Colaborador DE A.L.M.

martes, 23 de agosto de 2011

** ¡Qué rabia me dan los porquechos y las porquechas!


COMPOSTELA. Alva


En este tema no hay discriminación que valga, hay guarros y guarras de todas las edades, tribus y colores. No estamos ante un fenómeno propio del verano, qué va. El porquecho se adapta al medio con asombrosa facilidad y puede vivir en hábitats muy diferentes. Tanto les da el clima desértico como las montañas nevadas del Himalaya. En Santiago, también se encuentran fácilmente. Ahora, en verano, parece que las altas temperaturas y el sudor estuvieran directamente implicados en la cuestión de la emanación de tufos insalubres. Parece, claro que parece, sobre todo cuando uno se ducha una vez a la semana. En invierno, con bajas temperaturas y escasa sudoración, cambia la historia. En esta época, la excusa es el frío. Más de lo mismo, ducha semanal.

La crisis, esta terrible crisis económica que estamos padeciendo, también podría ser excusa recurrente para el ahorro de agua, gel y champú. El caso, es que yo, que ya tengo unos cuantos años, recuerdo la existencia de guarros también en épocas de bonanza económica. El guarro ni aprecia los placeres de la ducha ni se cambia la ropa interior. De las uñas, mejor no hablar. ¿Tanto trabajo da cortarse las uñas? Por lo visto, si.

Hace 40, 50, ó 60 años, el baño era así, semanal. Estos hábitos tienen un pase en una época en la que, por no haber, ni siquiera había agua corriente en las casas, ni cuarto de baño, y la ropa la lavaban las mujeres en el lavadero comunal de la aldea. Pero, en nuestros días, salir a la calle, a primera hora de la mañana, oliendo mal, ¡casi no tiene justificación! Vale, no vamos a llevar todos los perfumes de Armani. Claro que no, pero además de las marcas de perfumería selectiva también están las otras, las de todos los días, las que nos podemos permitir la mayoría. Por ejemplo, en Mercadona, venden unos clones, tanto para chica como para chico, de perfumes de los caros. Son las colonias “Como tu” y deben andar por 10 euros los 100ml. Algunas huelen muy bien y duran bastante. ¡Ah!, se me olvidaba, los geles y los champús Deliplus, del Mercadona, también son muy, muy, económicos y cumplen perfectamente.

** Novos e curiosos grupos en Facebook (1)










REMITIDOS POR: Patxi (Ourense)
Colaborador DE A.L.M.

domingo, 7 de agosto de 2011

** Tarde de rebajas


COMPOSTELA. Alvariño


Colaborador de A Lareira Máxica



Hoy va de rebajas. Afinando un poco, hoy va de compras chollo. ¿Compras chollo? Pues, sí. Tengo el gusto de enseñaros mis últimas adquisiciones. No son nada del otro mundo, lo sé. En el mercadillo de Salgueiriños, Santiago, se encuentran cosas interesantes todo el año. No siempre, aviso, a veces. Ejemplo, unas zapatillas Reebok por ¡¡15 euros!! A la saca, sin más miramientos. Diréis que serán falsas. Serán, no digo que no. El caso es que tengo otro par de color blanco, que se presuponen auténticas porque me las compré en El Corte Inglés el año pasado, (39,50 euros) y son idénticas. Mi hermano, que es un tipo muy perspicaz para algunas cosas, me ha dicho que posiblemente sean robadas. La verdad, cuando las compré no me puse a reflexionar sobre su origen. El caso es que me parecieron una buena compra. ¿Compraríais vosotros este tipo de chollos de sospechosa procedencia? Aunque, ¿no puede tratarse también de algún negocio que cerrase sus puertas y su stock llegase al mercadillo? Creo, que en algún artículo del Código Penal está tipificado como delito adquirir objetos robados conociendo su procedencia ilícita. Normal, por otra parte. Pero, lo que llega a los mercadillos..., aunque se sospeche..., no sé...










Otro chollo interesante me lo he encontrado en una zapatería de Ames, al lado de Santiago. En esta zapatería tienen una especie de zona outlet donde venden zapatos de la temporada anterior a ¡¡15 euros!!. Total, que por entrar no se pierde nada. En la zona outlet no hay mucha variedad, cierto. Aún así, me pillé unos zapatos de estilo deportivo, marca Treinta's, negros, que pienso estrenar cuando llegue el otoño y unos mocasines, marca Pitillos, color beige. En los mocasines, el tacón no me convencía demasiado pero me he quedado más satisfecha al ver que Hispanitas también lo tiene. Conclusión: total de la compra: 45 euros. En fin, que los precios son bastante relativos. Eso sí, hay que echarle horas al tema.

Y ahora, algo que me repatea de las rebajas. Es que no soporto llegar el día 2 de julio, segundo día de rebajas, y encontrarte en algunas tiendas, (este año lo he visto en Zara), el cartelito de “Nueva Colección”. ¿De qué van? Es más de lo mismo, las mismas blusitas de verano y los mismos vaqueros. Otra cosa que me repatea, (oh, cáspitas*, también lo he visto en Zara este año), es que aprovechen los días de rebajas para sacar cuatro trapos del invierno pasado. Muy mal también. Si se indica, como en la zapatería de Ames, que son prendas de la anterior temporada, me parece bien. Pero, que a la tonta, intercalen este tipo de prendas aquí y allá, me parece fatal. No me gusta encontrarme el foular del verano al lado del “echarpe-trapo” de lana. Para eso me voy al mercadillo.







...........................................................
* Apadrina una palabra en vías de extinción.



** As amigas

martes, 26 de xullo de 2011

** A túa habitación xeada + Un sorriso


SANXENXO. Julio Torres

Ana Torroja tardou en triunfar en solitario logo da súa gran etapa de Mecano. Disco tras disco mellora. Mecano foi un duro lastre musical que condicionou a súa carreira pois as comparacións e as altas expectativas son un gran obstáculo co que loitar.

Foi neste último onde está a lograr verdadeiros éxitos musicais. O primeiro foi "Sonrisa" tema pegadizo, e agora "Tú habitación helada", un tema rítimico cun claro transfondo triste como ben reflicten as letras da súa canción. Pódese dicir que as dúas cancións son contrapostas en canto a sentimentos, se ben ambas xiran ó redor do amor, como moi ben se pode comprobar nas súas letras (as cales merece a pena lelas).

Dous temazos que vos enlazo e que se poderán escoitar ata que Youtube os bloquee na súa páxina. Isto antes ou despois pasará seguro, como acostuma a ocurrir cos reproductores de música do blog e que fai que non poida engadir cancións que eles teñen pero que logo bloquean ó ser reproducidas un determinado número de veces ou logo dun tempo determinado. Non son eu quen subo as cancións ¡ollo!, so as elixo do repertorio existente en Daylmotion, Youtube, Mixpod, ListenGo, etc. Per estes portais están limitados polos dereitos de autor da SGAE e, insisto, chegado un tempo desactivan ou vense na obriga de bloquear a reproducción das cancións ou dos vídeos.

ACTUALIZACIÓN 30-07-11: Tiven que eliminar o reproductor de ListenGO porque me bloqueou 82 das 92 cancións que tiña na lista... Se alguén sabe dalgún reproductor de música mínimamente decente para colocar no blog, por favor, que mo fago saber. De momento so queda o de Mixpod, pero xa hai un mes me bloqueou de repente 80 cancións (polo que tiven que eliminalas e subir outras de entre as que me ofrecía), co que de non xurdir un novo reproductor, o blog en pouco tempo vaise quedar sen música. Unha mágoa pero éche o que hai.


mércores, 20 de xullo de 2011

** Buscando o sol....


SANXENXO. Julio Torres

Non fai falta que un peixe nolo diga. Non!!! Hoxe é 20 de julio e parece que estiveramos en septiembre ou octubre, aínda que peor foi o lunes parecía pleno inverno con tanta choiva e baixas temperaturas. Parece mentira que estemamos nun mes santo (o mes de Julio) enraizado no almanaque do verán. Nin tan sequera o especial microclima de Sanxenxo botou unha man para levar a contraria para ben. Non sei teño a impresión que o verán 2011 xa pasou que o junio, julio e agosto este ano apuntáronse ós carnavais e optaron por vestirse de abril, maio e junio, respectivamente. Espero equivocarme e moito!!!

Din que a partir do viernes o astro especializado no natural quecemento vainos acompañar disfrazado de anticiclón. Ougallá sexa por moito tempo e esperemos que as temperaturas suban e bastante porque a sensación de frío, aumentada co vento faime pensar que é verán en troques de outono. Déixovos con esta canción de El Pescao que non podía ter mellor nome "Buscando el sol", tema que nos ven ó pelo. Un saúdo desde Sanxenxo a tódolos lectores de A Lareira Máxica.


███████████████░░░░░░░░░░░░░░ 44% DONE.
Installation failed. 404 error:
Verano. Estación no encontrada. La estación que está buscando puede haber sido borrada, haber cambiado de nombre o no estar disponible temporalmente. Por favor vuelva a intentarlo...




luns, 18 de xullo de 2011

** Un luns con humor....

Encuesta realizada a niños de segundo y tercer grado de primaria.
Estas fueron algunas de las respuestas más graciosas.


¿Quién es el jefe en tu casa?
1. Mi mamá no quiere ser jefe pero tiene que serlo porque mi papá es chistoso.
2. Mi mamá. Lo sabes por la inspección de mi cuarto.
Ella ve hasta lo que hay debajo de mi cama.
3. Creo que mi mamá, pero solo porque ella tiene más cosas que hacer que mi papá.

¿Por qué hizo Dios a las Madres?
1. Porque son las únicas que saben dónde están las cosas en la casa.
2. Principalmente para limpiar la casa.
3. Para ayudarnos cuando estábamos naciendo.
4. Para que nos quisieran.

¿Cómo hizo Dios a las Madres?
1. Usó tierra, como lo hizo para todos los demás.
2. Con magia además de súper poderes y mezclar todo muy bien.
3. Dios hizo a mi mamá así como me hizo a mí, solo que usó partes más grandes.
4. Yo creo que tardó mucho en hacerlas, pues mi papá dice que a veces las mujeres son muy complicadas.

¿Qué ingredientes usó?
1. Dios hizo a las madres de nubes y pelo de ángel y todo lo bueno en este mundo y una pizca de malo.
2. Tuvo que empezar con huesos de hombres y después creo que usó cuerda, principalmente.
3. Yo creo que con muchas flores ...

¿Por qué Dios te dio a tu mamá en vez de otra mamá?
1. Porque somos parientes.
2. Porque Dios sabía que ella me quería más a mí que otras mamás que me quisieran.
3. Porque nos parecemos mucho.

¿Qué clase de niña era tu mamá?
1. Mi mamá siempre ha sido mi mamá y nada de esas cosas.
2. No se porque no estaba yo allí, pero creo que ha de haber sido muy mandona.
3. Dicen que antes era muy linda.

¿Qué necesitaba saber tu mamá de tu papá antes de casarse con él?
1. Su apellido.
2. Si quería casarse con ella.
3. Pues... si tiene trabajo y si le gusta ir de compras.

¿Por qué se casó tu mamá con tu papá?
1. Porque mi papá hace el mejor spaghetti en el mundo y mi mamá come mucho.
2. Porque ya se estaba haciendo vieja.
3. Mi abuela dice que porque no se puso su gorra para pensar.
4. Para poder ser la mamá de la casa.

¿Cuál es la diferencia entre las mamás y los papás?
1. Las mamás trabajan en el trabajo y en la casa y los papás solo van al trabajo.
2. Las mamás saben hablar con las maestras sin asustarlas.
3. Los papás son más altos y fuertes, pero las mamás tienen el verdadero poder porque a ellas les tienes que pedir permiso cuando quieres quedarte a dormir en casa de un amigo..
4. Las mamás tienen magia porque ellas te hacen sentir bien sin medicina.

¿Qué hace tu mamá en su tiempo libre?
1. Las mamás no tienen tiempo libre.
2. Si lo oyes de ella, paga cuentas TODO el día...
3. Creo que... trabajar.

¿Qué haría a tu mamá perfecta?
1. Por adentro ya es perfecta, pero afuera creo que un poco de cirugía plástica.
2.. Que no me regañara tanto y que me dejara ver más tele.
3. Si supiera jugar fútbol...

¿Si pudieras cambiar algo de tu mamá, que sería?
1. Tiene esa cosa rara de pedirme que siempre limpie mi cuarto. Eso le quitaría.
2. Haría a mi mamá más inteligente, así sabría que mi hermano me pegó primero y no yo.
3. Me gustaría que desaparecieran esos ojos invisibles que tiene atrás de su cabeza.


Una vez que dejes de sonreír, envíalo a otras mamás, tías, abuelas o a cualquiera que tenga algo que ver con niños o que sólo necesite sonreír un poco.




REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 16 de xullo de 2011

** Monasterio de Armenteira e a súa pequena peregrinación


O SALNÉS. O Moucho

No solo Santiago de Compostela, Jerusalén o Roma tienen su camino. Aunque no sean populares a nivel internacional, existen otros caminos muy interesantes que podemos recorrer que llevan bastantes años motivando miles de peregrinos a recorrerlos, ya sea a pie, en bicicleta, a caballo o en coche. Sea como sea, la gente los recorre con ilusión, devoción o como una actividad sociable y al aire libre muy interesante y que se pueden realizar en menos de un día.

En mi comarca hablo en concreto de la romería de Santa María de Armenteira. Este antiguo monasterio cisterciense situado en el corazón del Salnés, es una de las joyas más antiguas de la comarca en cuanto a edificios religiosos se refiere. El monasterio es famoso por su leyenda del creador del monasterio, San Ero de Armenteira, caballero de la corte de Alfonso VII que junto con su mujer decide fundar el monasterio, pues, según cuenta la leyenda, apesadumbrados cuando se dieron cuenta que no podrían engendrar hijos, se les apareció la virgen y les dijo que tendrían hijos pero espirituales. La leyenda continua años más tarde cuando San Ero, muy pensativo y dudoso con el mas allá, un día decide salir a pasear y se detiene un rato a escuchar el canto de un pajarillo, cuando este acaba, decide regresar al monasterio, pero cuál es su sorpresa que no reconoce a nadie ni nadie lo reconoce. Todo está cambiado. Han pasado 200 años en lo que para él fueron unos minutos. Desde muy antiguo siempre fue un referente no solo religioso en mi comarca, sino también económico. Según nos cuentan algunos libros, fue el primer sitio en la comarca del Salnés en donde se cultivo las primeras variedades de Albariño y bajo su gobierno dirigían las antiguas salinas existente en la comarca y que dan nombre a la misma.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!

    Como no, este monasterio tuvo su decaimiento y abandono como consecuencia de las continuas desamortizaciones que hubo en los últimos siglos en España. Hasta que en 1961, D. Carlos Valle-Inclán, hijo del afamado y conocido poeta, D. Ramón María del Valle-Inclán, recorriendo los parajes en los cuales su padre se había inspirado para redactar “Aromas de leyenda”. Visita el abandonado monasterio y decide crear una asociación: “AMIGOS DE ARMENTEIRA”, con el fin de reconstruir poco a poco este monasterio. Los trabajos de esta asociación le llevó sus añitos pero consiguieron con ilusión su meta. Solo les faltaba que alguien les diese vida. Así que buscando y rebuscando en 1989 logran que una congregación de monjas procedentes de Alloz, en Navarra, restaurase desde entonces la vida al monasterio cisterciense y así coronar con éxito la ardua tarea de reconstrucción llevada a cabo por muchos vecinos y socios de esta asociación. No tardó mucho en instalarse un culto y tener un día grande en honor a la Virgen, tal y como era costumbre en todos los monasterios cistercienses.

    Así, desde entonces, miles de peregrinos se dirigen a Armenteira, el lunes después de Semana Santa. Es curioso ver que muchísimas empresas, no siendo festivo en su municipio, cierran ese día o por lo menos medio día para permitir a sus trabajadores o a ellos mismos, asistir a la romería, o por lo menos escuchar una misa en la Iglesia del monasterio. También destaca la enorme cantidad de gente que junto a su familia o amigos decide hacer el camino a píe desde municipios tan distantes como Vilagarcía de Arousa, Sanxenxo u O Grove. A su llegada no se limitan solamente a asistir a la romería de de la pequeña aldea, sino que se distribuyen por los muy variadas praderías que existen en la zona y comen en plan campestre lo que traen en sus mochilas o en los maleteros de sus coches y disfrutan de una comida o merienda campestre. La convivencia en ese día con los familiares y/o amigos, reunidos ese día se convierte en una autentica excursión campestre/fiesta religiosa, donde tanto jóvenes y mayores se divierten de una manera parecida a como lo hacían nuestros abuelos y los padres de nuestros abuelos cuando iban a una romería. A pesar de no ser festivo en muchos sitios de la comarca, este día es uno de los días más señalados y más celebrado.

    Actualmente y para potenciar turísticamente la zona, existe una ruta de senderismo denominada “RUTA DA PEDRA E DA AUGA” muy interesante, que parte desde la oficina de información y turismo, del concello de Ribadumia, situado al lado de la rotonda de la vía rápida y llega hasta el monasterio, atravesando bellos parajes a lo largo del río Armenteira y impregnándote de historia a la llegada a los diversos molinos restaurados, que recorren su cauce, sobre todo llegando a la altura de lo que denominan “A ALDEA LABREGA”, con sus esculturas recreando escenas tradicionales. Una vez ya en el monasterio podrás adquirir los jaboncillos artesanales de diversos componentes que elaboran las monjas del monasterio. Son jabones de glicerina o de aceites vegetales. Unos con efectos relajantes, otros antisépticos, para pieles sensibles, regeneradores de la piel,… y todos de las más diversas formas. Poco a poco este espacio enclavado en el corazón de la comarca va teniendo más relevancia, debido a su entorno natural, que ojalá llegue a protegerse en el futuro. Mientras os recomiendo a todos que visitéis este lugar y su “Ruta da Pedra e da Auga”, que a todo el mundo que lo recorre le encanta, y disfrutar de la arquitectura del monasterio, donde sobresale el enorme rosetón de la fachada de la iglesia.

** "Te quise tanto"


Paulina Rubio - Te Quise Tanto

martes, 12 de xullo de 2011

** TODO VUELVE


COMPOSTELA. Alvariño

Después de tanto tiempo, la verdad, no sé por dónde empezar. He vuelto. Sí, he vuelto ahora, en este preciso momento, ni antes ni después. Ahora, cuando la mayoría o ya se ha ido o sólo piensa en irse. Yo siempre he sido de nadar a contracorriente. Cada uno es como es, no hay nada que hacer.

He vuelto y tenía pensado escribir sobre, ¿sobre?,... Tendréis que perdonar, no sé muy bien sobre lo que tenía pensado escribir. Es que en mi cabeza tengo una amalgama de sensaciones a la que tendría que darle un poco de forma. El título lo tenía claro, eso sí, “La chica de ayer”.

Ayer, precisamente, intentando buscar un punto de arranque, un tono adecuado, me puse a ver un video de la canción de Antonio Vega y caí en la cuenta de que escribir un texto con ese título era una osadía. Casi me pareció una bravuconada de las mías, una falta de respeto. Me quedo con la mujer de hoy, aunque también siento que todas las mujeres de hoy somos una chica de ayer.

¿Relato con puntito nostálgico? Definitivamente, sí. He vuelto de mi travesía por el desierto con un puntito nostálgico. La culpa la tienen los dichosos relojes Casio, los leggins, las gafas Ray-Ban modelo Aviator, las zapatillas Converse, los colores flúor, la sombra de ojos azul, las gafas de sol enormes, los pantalones pitillo, las bermudas, (ahora llamadas piratas), las bailarinas, las monturas de pasta redondas con aire retro, los fulares, la moda vintage y la madre que la parió. Una moda que una y otra vez me devuelve a la época en la que era una adolescente que miraba con indisimulada envidia el ir y venir de las chicas universitarias. No es que me atrajese el mundo de la cultura, qué va, a mi lo que gustaba de ellas eran que llevaban bolso, maquillaje y largas melenas ondeando al viento. Reconozco que, en mi memoria, las tengo idealizadas. Es que no recuerdo haber visto chicas más guapas y más felices que aquellas. Supongo que muchos chicos pensarán lo mismo que yo. Sólo me falta la colonia don Algodón, la primera, aquella del frasco redondo y la tapita azul y el maquillaje joven de Margareth Astor, un compacto que venía en una cajita de lata, como la Nivea, y que debe ser el peor maquillaje que se ha comercializado nunca. Eso si, gracias a él, toda una generación de chicas salimos la calle como la mismísima novia de Naranjito, anaranjaditas perdidas.

Pues eso, que estoy hasta el... moño de esta moda. El otro día, me decía una amiga que la moda no se inventa, simplemente se fusionan tendencias de otras épocas. Bueno, si ella lo dice será verdad. Pero, es que estamos llegando a puntos difícilmente imaginables. Sin ir más lejos, el otro día en El Corte Inglés, si fui por allí, pero no me compré nada, que no están los tiempos para seguir engordando el cerdito-hucha de don Isidoro. Ya me he liado, lo intento de nuevo: el otro día, en la zona de la ropa Naf Naf, tenían colgada una foto de una chica con el estilo de Marilyn. Me dio un poco de pena, no la modelo, sino la pobre Marilyn. Es que yo a Marilyn la quiero mucho y desde aquí le mando un beso. Los del marketing son la caña, utilizar a estas alturas a Marilyn como reclamo para vender ropa. ¡He flipado!

Y lo peor de todo, es que me con tanta referencia retrógrada me estoy anaobregonando. Sí, estoy hasta preocupada. He perdido el norte, es como si los números del calendario gregoriano empezaran a bailar temblorosos ante mis ojos y con tanto meneo de dígitos, la fecha actual se convirtiera en otra distinta, mucho más distante en el tiempo, mucho más antigua. Ya tengo síntomas peligrosos. El otro día, mi amiga, la experta en tendencias, me formuló una pregunta capciosa, ¿se dice así?. La muy puñetera se ha dado cuenta del estado desorientación que me invade y me ha preguntado si prefería conocer y tratar a Iñaki Gabilondo o a Jesús Olmedo. A Jesús Olmedo, le respondí sin dudar, con la misma ilusión con la que se le escribe a los reyes magos o se le formulan los deseos al genio de la lámpara. No me reconozco en mi elección, cómo pude descartar con tanta facilidad a un icono del periodismo español para quedarme con un icono de..., de..., del Imperio Romano.


Alva.

luns, 11 de xullo de 2011

** O día no que unha canción lle deu letra a un himno


SANXENXO.Julio Torres



Hai hoxe un ano, un no meu mes e no día que San Benito compartiu honores con San Iniesta, a historia mudou, e mudou para ben . Hai un ano nesta noite o sangue dos españoles tornouse se cabe- máis vermella ca nunca. Incluso a azul da monarquía deixou de selo. Hai un ano o destino quixo que fora Shakira quen bautizase deportivamente e lle puxese por fin letra a un himno español mudo, logo de vanos intentos infructuosos. Desde hai un ano, oír a canción do "Waka Waka" é case como escoitar o himno español, pero non aquel orfo de palabras e nadando so nos acordes musicais, senón un moderno, pegadizo e que contaxia enerxía, optimismo e transmite desde hai un ano moitos bos recordos, e boas lembranzas dun día xa histórico para España, o día no que conquerimos o título de campión mundial de seleccións que se veu a unir ó de campión de Europa de fútbol conseguido en 2008. Aí é nada.

luns, 27 de xuño de 2011

** Galicia Hoxe (O Correo Galego) di mañán ADEUS


SANXENXO. Julio Torres


A actualidade manda. E por iso, fago unha miniparéntese no meu descanso obrigado de A Lareira Máxica e do mundo de internet do que levo desconectado desde o pasado día 10 de xuño para publicar un artigo que nunca me gustaría ter publicado, ou polo menos coa urxencia e motivo que o vou facer.

Hoxe, case sen querer, entereime dunha noticia da que, de poder escoller, non querería que nunca se tivese producido: a desaparición do xornal Galicia Hoxe que mañán sacará á rúa o seu último número, o derradeiro, o último. Galicia Hoxe (17 maio 2003- 28 de xuño 2011) é o único xornal diario (tódolos días da semana) escrito enteiramente en galego. En realidade, non é senón a continuación do primeiro xornal diario escrito 100% en galego: O Correo Galego (5 de xaneiro 1994 - 16 de maio 2003) e ambos pertencentes a Editorial Compostela, empresa editora do seu irmán maior: El Correo Gallego. Pódese dicir que Galicia Hoxe foi unha refundación de O Correo Galego. Tanto nun coma noutro o factor subvención era a base primordial dos seus ingresos. O recadado nos quioskos non pasaban de ser ingresos casi simbólico ó lado das subvención públicas da Xunta de Galicia -sobre todo- e dos ingresos por publicidade (unha esquela tiña prioridade e se había que maquetar e refacer a páxina de deportes, pois alá, o primeiro é o primeiro...Brrr que rabia daba logo de que che cadrarán, por fin, titulares e líneas)

A noticia de por sí mala, para min é todavía máis por diversos motivos persoais: gústame o galego, son xornalista e traballei en O Correo Galego durante un ano. Foi o primeiro xornal no que traballei e no que entrei so uns días despois de ter rematado as miñas prácticas en Radio Voz Vigo. Supoñía pasar de radio á prensa, medios completamente distintos.

A nova do nacemento de O Correo Galego sóubena a través do meu amigo e outrora profesor Xosé Amancio Liñares Giraut, en xaneiro de 1994. Que me diría a min que anos máis tarde, sería un dos membros da súa redacción...

En O Correo Galego lembro que entrei a traballar logo da renuncia dunha excelente amiga. Alí traballei en diferentes seccións: Galicia, AFA (cultura), deportes,... Os compañeiros eran xente xente moi preparada e agradables. Lembro entre outros moitos a (que non se me enfade ninguén porque fóstedes moitos): Mónica García, Antón Rodríguez, Rosa Rodríguez, Soedade Noia, Carina Regueiro, Enrique Neira, Darío Janeiro, Miguel Seoane, Raquel Martínez, Pilar, Belén, Mary (lingüista), Andrés Tarrío e Rosa Navia. Pero a lista é máis ampla, xunto tamén cos compañeiros de prácticas e os membros de El Correo Gallego (entre outros: Xaime Leiro, Luis Vázquez-Pena, Santi Riveiro, Emilio Navaza, Mayka Esturao, Irene Bascoy, Xurxo, Natalia, Fran (cultura), Chefa, Sela, Peque, Chico, e tantos outr@s que sería longo nomear -ou que, agora mesmo, non me acordo ben do nome ou dos apelidos- pero dos que garda un moi grato recordo.

Quixera ter un recordo moi moi especial de dous compañeiros que xa non están, que morreron por circunstancias ben distintas. Falo de Rosa Navia e de Andrés Tarrío, dúas MAGNÍFICAS PERSOAS das que me enterei do seu pasamento tempo despois de que sucederon. Aínda que non estean o seu recordo para min será imborrable. Desprendían bondade e eran dous grandes traballadores e moi bo compañeiros. DESCANSEN EN PAZ. Sabede que a ambos vos boto en falta pois erades moi entrañables como persoas. E iso é o que conta.

Lémbrome daqueles horarios nos que traballabamos 12 días seguidos e librabamos un fin de semana sí e outro non. No verán, as pedras de Santiago de Compostela caíanseme enriba ante o atronador sol de campionato que brilaba na Cidade Santa en pleno mes de julio ou agosto. Aqueles domingos onde cando rematabamos a nosa sección había que botarlle unha man a Miramontes, o de Deportes. Teño saído a 1 da mañán do xornal. Non esaxero nada. E no verán a redacción nutríase en dúas terceiras partes de xente de prácticas. E cando faltaba o titular da sección podía tocarche a ti. Lembro con especial agarimo cando as fins de semana me poñían ó fronte de Deportes ou de Cultura. A que menos me gustaba era a de Internacional e a de Economía. Recoñézoo.

Con O Correo Galego-Galicia Hoxe (a cousa ven sendo o mesmo), ponse un triste final a 17 anos e medio de novas enteiramente en galego. O únixo xornal escrito enteiramente en galego tódolos días da semana. Agora so queda o de Luns A Venres do Grupo Progreso de Lugo, pero so se edita cinco días á semana e son pouquiñas páxinas e noticias máis propias dun xornal gratuíto que un de pago. Aínda que algo é algo en canto á promocionar ó noso idioma galega, tórnase insuficiente para impulsar de verdade o galego. ¿De quen será en realidade a culpa de que existe tan pouca aposta por xornais escritos enteiramente en galego?. Ougallá nun futuro non moi lonxano se retome este proxecto por algún medio de comunicación e se aposte en serio por el tantos por organismos como por empresas de comunicación.

Podería falar longo e tendido sobre o que significou para min a experiencia do Grupo Correo, pero tampouco é cuestión. Quixera ter escrito este artigo de despedida con tempo pero a urxencia levoume a escribir isto coas primeiras cousas que se me viñeron á cabeza.

Por suposto, que non o dixen, todo o meu apoio @s compañeir@s de Galicia Hoxe (antigo O Correo Galego, insisto) que, por desgracia, se quedan mañán sen traballo. Ánimo!!!!!

venres, 10 de xuño de 2011

** PUNTO E APARTE: A.L.M. despídese temporalmente


Unha canción bonita e triste a un tempo


Por problemas alleos á miña vontade, o blog de A Lareira Máxica despídese por unha tempada indeterminada. Ata o seu regreso, so queda agradecervos a confianza depositada e agardo que a sigades visitando de cando en vez. NON É UNHA DESPEDIDA NIN UN PUNTO E FINAL. Ou iso espero. Para min hoxe é un día triste. Foi unha decisión dura de tomar, pero coido que é a máis acertada nestes momentos. A pesar diso, quedan algúns artigos programados para autopublicarse e os comentarios serán moderados, na medida das súas posibilidades, pola miña benquerida amiga Patricia Loureiro. Gracias Patri!!!

Bicos e abrazos de Julio Torres. Se alguén desexa que @ avise o día que volte a actualizarse o blog, que o manifeste mediante un comentario no grupo de A Lareira Máxica no facebook ou no e-mail do blog.

P.D.: Os comentarios serán moderados por Patricia Loureiro na miña ausencia.

domingo, 22 de maio de 2011

** Consulta tódolos resultados das eleccións municipais 2011

Déixovos o enlace para consultar os resultados das eleccións municipais 2011(e das autonómicas nas 13 comunidades onde se celebran). Tamén dispón dos resultados finais de tódalas eleccións desde o ano 1987.

RESULTADOS ELECCIÓNS MUNICIPAIS 2011. Click aquí para ver

venres, 20 de maio de 2011

** Para reflexionar mañán coa axuda do humor de DAVILA











TODAS ESTAS VIÑETAS FORON FEITAS POLO GRAN MAGO DO HUMOR GRÁFICO GALEGO LUIS DAVILA. Sempre da no allo. Un crack.

martes, 17 de maio de 2011

** No Día das Letras Galegas: frase e reflexións


"É feliz o que soñando, morre. Desgraciado o que morre sen soñar"



Rosalía de Castro



.....................................................................................................................................


SANXENXO. Julio Torres




O ugallá que o Día das Letras Galegas fora non so un, senón máis. Non pola celebración, senón polo que supón. Mellor nos iría. Se non mimamos o noso idioma galego, é imposible que se faga forte e medre, máis ben collerá anemía de non comer e, se non se coida, acabará esmorecendo silenciosa e paseniñamente, sen apenas darnos conta...Xa non digo que falemos todo o día en galego, ¿pero por que non se usa máis? ¿Pervive aínda o complexo de inferioridade? ¿Que ten o castellano que non teña o galego?

Fdo: un galego-castrapo falante, un idioma máis enxebre que o galego de laboratorio que uns pouquiñ@s "iluminad@s" fabrican ó seu antollo para dicirnos cómo nomear palabras que ninguén galego falante de toda a vida nunca, nunca, nunca empregou. Exemplos hai moitos. Pensade en palabras que soan raras e que ningún galego de ningún pobo usou endexamais. Xa sei que se fixo unha normativación do galego, pero con tantos cambios constantemente o que se fai é confundir á xente que no colexio aprendeu unha cousa e anos máis tarde xa mudou (palabra ou normas), polo que acaba optando por usar o castelán que ten menos cambios "estructurais". Servidor sempre falou galego castrapo. Sempre, e sempre o seguirei falando. Non domino o normativo, nin moito menos. Entendo a súa necesidade, pero non a comparto, porque coido que contribuiu máis a confundir que a unificar.

Opinión persoal. Eu mesmo dubido de moitas palabras e estructuras que aprendín no colexio ou non instituto. Non por iso deixo de usar o galego castrapo, o galego do pobo, o galego auténtico. Estará contaminado polo castelán, seguro, pero é máis natural que o galego de laboratorio que se inventan. Hai palabras que son mesmamente arrepiantes de pronunciar e casi ridículas e moitos e moitas entenderedes. Doutra parte é penoso o galego usado na Radio e Tv de Galicia. Non sei se é por os seus lingüistas (palabras estrambóticas) ou polo pouco que, en realidade, falan galego os seus presentadores . O erro máis común destes últimos é trabucarse en antepoñer ou pospoñer os pronomes nas frases . ¿Exemplos) "Se vai facer de noite a este ritmo" (en lugar de dicir, "vaise facer de noite a este ritmo", ou "O presidente se reuniu onte cos empresarios" (en lugar de o presidente reuniuse cos empresarios). Un presentador que habitualmente fala castelán (e hai bastantes casos na CRTVG), que non sabe as normas relativas ás preposicións do galego e que so usa o galego para presentar, o que fai é confundir a unha poboación xa de por sí confundida con tantos cambios nun idioma que cada día pensa que xa non é o seu...


Termino: son máis partidario do galego castrapo -que é o galego do pobo, o que utiliza a xente que non é castelán falante- que o artificial e mal empregado (demasiadas veces) inventado polos "estudiosos do idioma". Con todo, prefiro este último que pasarme ó castelán. Pero, por favor, cando menos ¡¡¡¡¡PRESENTADORES E PRESENTADORAS da Radio e Televisión de Galicia, aprendede a usar ben os pronomes no galego QUE XA TARDADES, e logo aínda confundides máis á poboación que chega a crer que tamén mudou a norma dos pronomes e, non obstante, segue igual coa galego normativo!!!!! ¡Deixade de ser @s verdadeir@s "pechacancelas" (termo que usan para referirse ó último clasificado nalgunha competición) do noso idioma, que so o empregades para o "saque desde o curruncho" (ou de esquina cando retransmiten un partido de fútbol) cando traballades.

venres, 13 de maio de 2011

** Reflexións e esperanzas dun día de primavera


SANXENXO. Julio Torres

N os últimos días pasaron moitas cousas, unhas tristes e outras alegres, como a vida mesma.

Unhas negativas como o terremoto de Lorca. Neste senso aínda lembro, por certo, dos que aconteceran en Santiago de Compostela en 1997, se ben de moita menos intensidade e sen víctimas nin danos materiais. Ou a morte do mítico golfista español Severiano Ballesteros.

Outras positivas: Unha delas o título da Liga 2011 do F.C.Barcelona. Un xusto premio na Liga da regularidade. A ver se temos sorte e gañamos a Champions fronte ó Manchester United, no que será repetir a final de 2009. Daquela gañaramos ¿2-0? e comodamente. Este ano non vai ser nada pero que nada fácil. A ver se hai sorte, porque merecementos teñen os dous equipos.

Hainas que non sei catalogalas de positivas ou de negativas. O tempo e o destino será o que dicte sentencia. Espero que sexan para ben. En bastantes cousas precísanse cambios, pero cambios de verdade...Que xa tocan!!! Iso sí, que no deportes continúen os triunfos e o bo xogo do F.C.Barcelona (e que Celta de Vigo e Deportivo de A Coruña volten a coincidir a temporada 2011-12 en primeira división. Non entendo porque non se poden desexar os triunfos dos dous aínda que sexan dun ou ou doutro. A min gústanme que gañen sempre os dous, aínda que, loxicamente, cando xogan entre eles, quero que gañe o Celta, coma outros preferirán que gañe o Deportivo, pero a rivalidade so debería existir cando xogan entre eles, e ser en todo caso deportiva. Pero iso so é deporte...Hai cousas máis importantes que o deporte).

Outras non cambian: pódovos asegurar que teño moitas cousas das que quero escribir, pero -xa o sabedes @s que me coñecedes ben- hai prioridades. E, por desgracia, o blog non é nin moito menos a prioritaria. Toca ter paciencia...

Afortunadamente estamos na primavera. É a estación que me encanta. Días moi longos, lonxe daqueles minidías de sol de decembro...E estes días o sol e as altas temperaturas fan acto de presencia. Ben!!

Van ser días de reflexión, de toma de decisións, de esperas, de riscos, de cambios, de paciencia, de nostalxia, de moita ilusión renovada, de esperanza, de moita esperanza e agardo que de alegría, de moita alegría e felicidade...Toco madeira. Como ben di Vega na súa canción "Mañana mejor" (¿ou era "Mejor mañana"?, bueno, neste caso o orden de factores non alteraría o producto). Iso agardo. Ougallá se cumpran varios desexos e esperanzas que teño. Ougallá, pero non so dependen de min...Non so de min...

domingo, 1 de maio de 2011

** ¡¡¡Cinco anos de A Lareira Máxica. Moitas gracias!!!


SANXENXO. Julio Torres



P ois sí. Cinco anos nada máis e nada menos. O luns 1 de maio de 2006 ocurríaseme explorar iso dos blogs. Descoñecía totalmente en qué consistían. O primeiro foi poñerlle nome ó blog. Tiña claro que tiña que ser algo enxebre galego. Finalmente, e non foi fácil, inclineime por A Lareira Máxica. Lareira porque en Galicia é un elemento enxebre ó pé dos cales crecemos moitas xeracións, cando a luz case que era unha utopía, e na que se aproveitaba para quentar a casa, a falta de calefacción. E, claro, iso desembocaba nunha maxia especial tan ligada a Galicia. Hoxe, cinco anos despois, creo que acertei de pleno co nome. Foi difícil pero afortunadamente coido que dei no clavo.

O blog foi crecendo paseniñamente: enlaces, vídeos, música de fondo (a primeira da man de IMEEN ou PlayList.com e hoxendía -ata que nos deixen- de Mixpod e Listen Go), frases, scripts e unha morea de cousas máis que aprendín en diversos blogs de axuda. Pasar dun blog de 2 a 3 columnas, gracias a Rosa, editora de El Escaparate, que me dixo cómo facelo. Era agosto de 2007. Logo o formato consolidouse.

Primeiro era un blog estrictamente persoal, logo abrino a toda persoa que quixera participar nel. A ninguén lle dixen que non. A Lareira Máxica participou en diversos concursos para darse a coñecer, chegando a ser finalista nos Premios 20 Blogs nos anos 2008 e 2009. Toda unha alegría.

Xa sei que nos inicios actualizaba o blog frecuentemente. Se non o fago agora non é por falta de ideas, senón porque outras prioridades me impiden que lle adique máis tempo do que quixera a A Lareira Máxica. Que se lle vai facer. As cousas son así. Outras veces hai épocas nas que, sinxelamente, che apetece descansar. A toda persoa que ten un blog lle acontece.

As visitas foron "in crescendo" nestes cinco anos, especialmente a partir de 2007. A amiga Romy, foi a primeira en colaborar co blog en forma de comentarios (posteriormente cos seus propios relatos), e María, a primeira en animarse a facer un artigo propio. Logo chegaron moit@s colaboradores: Mariam, Jose, O Moucho, Alvariño, Sonia, Polizón, Toupeiro, Meiguinha, Patxi, Ana I.,Cristina, Pilar, Héctor, Calypso, Droshophylum, As de Ouros, e máis persoas que aparecen na columna esquerda de colaboracións. Como non quero olvidarme de ningunha persoa, remítovos a este apartado pois alí aparecen tódalas persoas que colaboran ou colaboraron con esta bitácora. A úitma en chegar polo de agora, a nosa amiga chilena Athenea. A tod@s vós: MOITÍSIMAS GRACIAS, de corazón, por alimentar o blog de A Lareira Máxica cos vosos artigos.

Mención a parte, para a miña querida Patricia Loureiro, que se fixo e se fai cargo do blog cando un servidor non pode de ningunha das maneiras. Abusando un pouquiño da nosa amizade e, aínda que ela estea en Madrid e eu en Sanxenxo, axúdame a moderar comentarios ou ir publicando cousas que chegas. Patri, moitísimas gracias, porque ti tampouco andas sobrada de tempo, nin moito menos. Pero a túa axuda é dun valor incalculable, xa o sabes.

Tamén me quero acordar de todas aquelas persoas que colaboran en forma de comentaristas. Ademáis dos xa anteditos, quero acordarme en especial de: Guillermo Pardo, Félix Soria, Nacho Mirás, Marta (Entrenómadas), Eifonso, An, Rosa, Raquel, Rachel, Mosto e a tod@s, absolutamente tod@s, @s que deixástedes un comentario en A Lareira Máxica nalgún momento (incluid@s @s anónim@s) que sodes, por sorte, un cuantioso número que agardo que se incremente. ¡¡Animádevos!!

Curiosamente, os contadores do blogs (hai varios, o primerio colocado un 30de maio de 2006 e outros con posterioridade, de aí que non coincidan o número de visitantes que reflicten) rexistraron o pasado 11 de abril o récord de visitantes únicos nun so día: 343. Nada máis e nada menos. E tamén se superaron as 100.000 visitas. Nin nos meus mellores sonos. Mágoa que pouc@s se animen a participar no blog. Pero non se pode ter todo. Tamén me sorprende que as visitas non so son de España, senón de, sobre todo, moitos países sudamericanos. De aí que últimamente tente escribir algo máis en castellano e non so exclusivamente en galego.

Hai pouco máis dun ano, creaba no Facebook o grupo de A Lareira Máxica o cal suma a día de hoxe 139 seguidores, un gran número persoas ás que non teño o gusto de coñecer. Moitas gracias por facerse seguidores do blog. Alégrome de que vos guste!!!!

Asegúrovos que podería encher columnas e columnas de texto escribindo dun blog que me permite seguir conectando en certa maneira co mundo do xornalismo, a miña outra profesión, que me deparou tan bos momentos en prensa e radio. A radio, ese mundo maravilloso no que tiven a sorte de ser parte en 1998, e por ese motivo en agosto de 2008 lle adiquei un artigo en A Lareira Máxica, para lembrar non so os bos momentos vivivos en Radio Voz Vigo, senón tamén as boas persoas coas que traballei directa ou indirectamente.

En Junio de 2010 tamén puiden escribir sobre unha xuntanza de antigos compañeiros de promoción de traballadores sociais que fixemos en Santiago de Compostela en Xuño de 2010. É grato ter un medio que che permite escribir o que ti queres, cómo e cando queiras. E así quedou dito na entrevista que me realizou Belén López o 26 de xaneiro deste ano para o xornal Diario de Pontevedra.

Ufff, non teño pilas Duracell, pero insisto: podería seguir e seguir escrindo sobre A Lareira Máxica e as boas cousas que me trouxo. Sei positivamente que me olvido de bastantes. O blog non so me permitiu dar renda solta a todo, absolutamente todo, aquilo sobre o que quería escribir, senón tamén coñecer a moitas persoas e editores de blogs ou webs. Un auténtico pracer que aquel 1 de maio nunca imaxinei.

Non sei o tempo que durará o blog de A Lareira Máxica, pois cada día teño menos tempo para el, pero tentarei que aínda que so sexa un artigo semanal, ir subindo e botándolle leña. Iso sí, sempre coa impagable axuda dos artigos d@s colaboradores do blogs. Cunha delas, con Mariam, falaba onte de que non sabía que ía escribir nun día tan especial para min como éste. No domingo que se celebra o dia do traballo e o día da Nai, para min A Lareira Máxica é como se fose unha filla miña, que acaba de cumprir cinco aniños e se fai maior a pasos apresurados...

¡¡¡MOITÍSIMAS GRACIAS A TODAS AS PERSOAS QUE PARTICIPAN EN A LAREIRA MÁXICA E TAMÉN AS QUE SO A VISITAN!!!

P.D.: Estou prantexándome a idea de facer un encontro en Sanxenxo de seguidores de A Lareira Máxica, como xa lle comentei a Sonia e Mariam nos últimos días. Non sei, teño que pensalo e ver se é factible.

P.D.2: Non sei cómo podo escribir todo isto un domingo polo mañán. Vaia por diante que nin estou inspirado nin que me parei a reler o que acabo de escribir.

xoves, 21 de abril de 2011

** MeDoMedA: un grupo santiagués que apunta forte


SANXENXO. Julio Torres


O outro día escoitei por vez primeira esta canción no facebook dun amigo. Abofé que é pegadiza e animada. E é que sempre un sorriso nos alegra o día, e se chove como estes días que vos vou dicir. A canción chámase "Quero ver cómo te ris". Está cantada en galego polo grupo santigués MeDoMedA. nace da unión de Pais (Trifulka e OC29, guitarra), Anxo Pelexo (Sufridos e Indana, baixo), Arturo 'Arturbo Diésel' (Drinkin'tinto e Sufridos, batería) e Markinhos Drinkin. No link podedes acceder á súa páxina no MySpace, na que podemos informarnos deste grupo ou escoitar algúns dos seus temas musicais, entre outras cousas. Ougallá teña moitos éxitos e deséxolle unha longa vida este grupo galego. De momento, aquí vos deixo o videoclip da canción.

martes, 12 de abril de 2011

** Aída

Quiero darle la bienvenida a una nueva colaboradora de A Lareira Máxica. Se llama Athenea y es autora del blog chileno Cuentos de Athenea, que está muy bien y os lo recomiendo. Athenea, muchas gracias por unirte al grupo de colaboradores/as de A Lareira Máxica!!! Su primera colaboración es el relato "Aída". A mi me ha gustado mucho.



CHILE. Athenea
Colaboradora de A Lareira Máxica

A pesar de que la primavera había despuntado, ésa era una tarde casi invernal. Yo buscaba liberar mi inquietud de los últimos días en un tranquilo café, acompañada de un buen libro. Nada mejor que la buena lectura para sosegar el alma.

Estaba enfrascada en mi lectura, cuando oí un leve sollozo. No levanté mi cabeza de inmediato, pues la sordera parcial que padezco, a veces me juega malas pasadas. Sin embargo, cuando volví a escucharlo miré a mi alrededor... No la vi inmediatamente. Me quedé quieta, hasta que pude discernir la dirección de la cual provenía ese quedo y tímido llanto. Luego me giré y fue cuando te vi. De edad indefinida, lucías indefensa con tu mirada de perrito castigado; pesarosa y tan pequeña, envuelta en tu manto de lagrimas que, automáticamente, busqué los pañuelos que suelo llevar en mi mochila. Con ellos en mi mano me acerqué y te pregunté si te sentías bien. Me devolviste una mirada de ojitos llorosos y sorprendidos. No respondiste, pero aceptaste los pañuelos que te tendía.

Me senté en tu mesa y sin saber mucho qué hacer, te ofrecí un sorbo de mi deslavado café cortado. Lo aceptaste con gesto enternecido. Todo era silencio.

Prendí un cigarrillo y te lo ofrecí. Lo cogiste con mano nerviosa. Mientras encendía uno para mí, recordé cuán torpe me siento cuando veo a alguien llorar. Tu voz. Un “gracias” tenue, acallado. Luego te levantaste y te marchaste sin más. En la mesa quedaron los pañuelos y en el cenicero el cigarrillo a medio consumir.

Pedí la cuenta y me marché. A poco andar, te encontré frente a la vidriera de uno de los tantos porno-shop del sector. Estuve a punto de acercarme, pero desistí, dispuesta a seguir de largo. En eso tu mano me cogió por el brazo. Te oprimiste a mi costado como una criatura indefensa y caminamos. Te pregunté si vivías cerca. Asentiste con la cabeza. Decidí entonces acompañarte hasta tu casa. Así llegamos a un vetusto edificio ubicado al frente de una iglesia. Estaba a punto de despedirme cuando un gesto tuyo me detuvo. Abriste la reja y tomaste mi mano. Me tensé por un momento, pero te seguí en silencio. Nos adentramos en el edificio que me pareció sombrío y abandonado. Llegamos a tu departamento. Una tenue luz de origen indefinido iluminaba la salita. Me senté en un sofacito y desapareciste por un momento.

Experimentaba una extraña sensación, mezcla de ternura y sobrecogimiento. De pronto, apareciste a mi lado y tomando una vez más mi mano, me llevaste a tu habitación. Me quitaste la chaqueta y me ofreciste un cigarrillo y te sentaste en la cama. Aún de pie, yo sentía algo así como un ligero sobresalto. Mis instintos estaban alerta por no sé qué indefinible razón, y es que en aquella habitación se filtraba esa misma tenue luminosidad sin origen aparente. No había ninguna lámpara encendida. “No temas”, dijiste, como adivinando mi extrañeza, e hiciste una seña para que me sentara a tu lado. Lo hice y te recostaste en el lecho instándome a hacer lo mismo. No había ningún gesto insinuante en tu invitación. Aún así, me sentí incómoda y es que tu silencio me perturbaba.

“¿Vives sola?”, pregunté. Asentiste con la cabeza “¿Cómo te llamas”. “Aída”, respondiste. Acto seguido besaste mi frente. Tus labios estaban fríos y noté la palidez de tu rostro. “Gracias por acompañarme”, dijiste. Cerraste los ojos y te dormiste.

Aguardé unos minutos y luego de terminar el cigarrillo me levanté suavemente para no despertarla y me fui.

Días después, en el mismo café, nos volvimos a encontrar. Yo escribía unas notas, y al levantar la vista para pedir un café, te encontré sentada ahí, en mi mesa. La misma palidez y tristeza reflejada en tus ojos. Sin embargo, sonreíste cuando al acercarse Lorena, la mesera, a tomar mi pedido, solicité dos cafés. Dada la sorpresa ante tu abrupta aparición, no alcancé a notar el gesto de extrañeza de Lorena.

A diferencia de la vez anterior, Aída se mostró más comunicativa. Aún así, no respondía mis preguntas acerca de ella. Por toda respuesta, inquiría sobre mí. Le conté entonces que era novelista y que junto con ello solía escribir artículos literarios.

Bebimos el café, nos fumamos unos cigarrillos y la invité a caminar. Era un atardecer algo caluroso y me llamó la atención que Aída llevara la misma ropa abrigada de hacía unos días. Pero eso parecía no molestarle.

Anocheció y nos encontramos frente a su departamento. Con un gesto, me invitó a entrar. Una vez dentro, examiné su pequeña biblioteca, variada y rica. Me sorprendí al ver viejas ediciones de Edgar Poe y Lovecraft. Al volverme, Aída estaba frente a mí, con sendas tazas de café en la mano.

Un poco impelida por ese desasosiego que experimentaba ante su característico silencio, empecé a hablar de temas diversos. Ella escuchaba atenta, y al hablar, su queda voz se apreciaba dulce. Sus ojos, siempre tristes.

Así, al mirarla, fue cuando noté la extraña y sutil belleza de sus rasgos, y aunque su rostro lucía pálido, ello no le restaba hermosura. Me di cuenta que ella me miraba atenta. Fue cuando sentí deseos de besarla. No sé si adivinó mi deseo. Sólo sé que sonrió delicadamente. Se acercó, tomó mi mano y me llevó a su habitación. Todo lucía como días atrás. Aída se volvió hacia mí y posó sus fríos labios en mi boca. Abrazarla resultó fácil, era tan menuda...
Los besos y caricias nos llevaron a su cama. Su cuerpo ligero, era casi etéreo. Nos desnudamos y la acaricié con delicadeza. Besé su cuerpo entero que parecía oler a flores silvestres. Ella se entregó sin reservas, enredándose en mí como una hiedra. Pero a pesar de la pasión que nos envolvía, su cuerpo parecía no entrar en calor. Cogí una manta y la cubrí, pero luego olvidé esos cuidados al sentir sus caricias recorrerme. Eran sabias, con la sabiduría de miles de mujeres, de miles de años.
El dulce sopor que abraza después de hacer el amor, me hizo dormirme en su cuerpo. Al despertar, me encontré sola en su habitación. La llamé. Nadie respondió. Me vestí y salí a la calle, sorprendida. En ese momento, caí en la cuenta de que no tenía un número de teléfono para llamarla y que, torpemente, tampoco le había dado el mío. No sabía cuándo volvería a verla.

Yo iba al café todas las tardes buscando encontrarla. Pero parecía que la tierra, la hubiera tragado. Después de una semana, le pregunté a la chica del café si la había visto. Respondió que no la conocía. “Pero si es la chica que estuvo conmigo acá hace unos días”, le dije. Lorena me miró extrañada. Luego se acercó y me dijo en tono confidente: “Disculpa, pero tú siempre has venido sola. Por eso me llamó la atención el otro día cuando pediste dos cafés. Pensé que a lo mejor te juntarías con alguien, pero como no llegó nadie…”

Me quedé perpleja. ¿Me estaba volviendo loca? Pagué la cuenta y me fui. Caminé hasta el edificio que de día lucía más viejo y abandonado. Entré y golpeé la puerta del departamento de Aída. Nadie respondió. Golpeé más fuerte aún, con el corazón latiendo aceleradamente. La puerta del departamento de al lado se abrió y apareció una viejecita. Me preguntó a quién buscaba. “A una amiga”, le respondí. “Pero allí no vive nadie hace mucho tiempo m’hijita”, me dijo. “A lo mejor usted no la conoce.
Es una muchacha de unos 22 años”, le respondí. “Se llama Aída”.

La abuelita me miró sorprendida se acercó y añadió: ”Aquí vivió una jovencita con ese nombre”, me dijo. “Pero hace muchos años. Usted no puede haberla conocido!”. “Pero claro que sí”, repliqué, con tono algo alterado. “No m’hijita. Eso no es posible”, aclaró la viejita, “Aidita murió hace 15 años, ahí mismo, en ese departamento. Dicen que murió de pena, ¿sabe? Yo la conocí. Era una niña muy linda. Todos los hombres andaban locos detrás de ella, ¿sabe? Pero, bueno, a la Aidita no le importaba, porque eso no era lo suyo, usted me entiende, ¿verdad m’hijita?”

- No, no la entiendo – le dije.

La abuelita me miró compasivamente. “Bueno, la Aidita estaba enamorada de una profesora de la universidad donde estudiaba. La mujer, al parecer, se sacó el gusto con la niña y luego la abandonó. De ahí que la Aidita nunca más fuera la misma, ¿sabe? Se volvió muy solitaria y cada vez que yo la veía, ella andaba como llorosa, como triste, ¿me entiende m’hijita? Un día vinieron a buscarla unos compañeros de la universidad, porque hacía días que no sabían nada de ella. Cuando entraron a su departamento la encontraron muerta en la salita. No había ninguna nota. Sólo dos tazas de café en la mesita.

Guardé silencio. Y entonces entendí. Aída, finalmente, estaba en paz.