venres, 25 de xuño de 2010

** Pretty Woman


TEO. Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

Hoy tenía pensado escribir sobre esta peli. Tampoco es eso, sobre la peli, a estas alturas y después de 20 años, poco queda por decir. Mi idea inicial era escribir sobre el paso del tiempo. Vaya, compartir con vosotros unas cuantas reflexiones acerca de los últimos 20 años. Hoy, que tengo un ratito libre, me apetecía hacerlo. Me temo que no va a poder ser. Estoy indignada. Miento, estoy indignadísima. Hoy me han contado que Tele 5 le va a pagar 100.000 euros mensuales a Belén Esteban. Porque ella lo vale, claro, que si le pagan eso es porque la cadena gana mucho más. Casi no me lo creo, sabía que en la tele pagaban bien pero ¡tanto! Como yo sí que he ido a la Universidad, a la de la vida y a la otra, algo recuerdo sobre las funciones de los medios de comunicación de masas. A saber: formar, informar y entretener. Obviamente, Belén Esteban entraría en el apartado entretenimiento.

Tele 5 con la de San Blas ha encontrado un filón, eso es innegable. Belén tiene un público fiel y devoto. La Campanario, para que negarlo, también ha contribuido lo suyo al fenómeno de beatificación de Santa Belén Esteban. Jesulín, aquel torero al que le llovían bragas mientras se llenaba los bolsillos, se ha convertido en otro bufón de la corte más. Bueno, pues así está el panorama, algo enrarecido. España cañí. Dentro de nada, en Versión Española, Cayetana Guillén Cuervo nos va a poner una de las pelis de Esteso y Pajares. Lo veo venir, los ochenta y lo chabacano están de moda. Lo de Pretty Woman queda para otro día, hoy no puedo. Tengo la vena hinchada, Tengo la vena hinchada, como María Patiño.

** As maravillas de Galicia: mirador e cascada de Ézaro


Mirador y Cascada de Ézaro en Dumbría (A Coruña).

Algunos os preguntaréis: ¿Y que tiene de especial esta cascada respecto al resto? Pues que es la única de Europa que desemboca en el mar, por lo que la convierte en un lugar insólito digno de visitar.



IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

domingo, 13 de xuño de 2010

** En Santiago de Compostela, 14 anos máis tarde


SAN XENXO. Julio Torres


(Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social)


14 anos quedaron no saco dos olvidos nunha soa tarde. O tempo é caprichoso ás veces. Fai carreiras de velocidade e sempre nos gaña, sempre nos deixa atrás,sempre. É cuestión de vida, non podía ser doutro xeito.

Hai 14 anos case ninguén tiña móbil. As cabinas de teléfono repartían tickets de "espere su turno" como se dunha carnicería, froitería ou charcutería se tratase. Daquela o móbil case era un obxecto de luxo. Hoxe, para a maioría, case é un luxo carecer deste trebello porque, do contrario, estás desfasado, eres do paleolítico. O tempo. Ese ser...

Pode pasar moito tempo sen falar cunhas persoas e velas logo de varios anos e empezar a dialogar con elas, como se acabaras de conversar tan só hai uns días con ela. E cinco ou seis horas saber a pouco...Bo sinal, un sinal de que son persoas coa que te sintes a gusto. Iso é bo. Moi bo.

14 anos dan para moito. Non só non había case móbiles en 1996, senón que moitas outras tecnoloxías avanzaron á velocidade da luz. E-mail, messenger, facebook, iphone, etc. soarían daquela case a ciencia fición, pero a realidade -como sabemos- sempre a supera. En 1996 todos esperabamos recelosos o chamado efecto 2000. Tamén, desde entón, Atlanta, Sidney, Atenas, Pekín surcaron cada catro anos a terra dos eventos deportivos:¡catro olimpíadas nada máis e nada menos!. O ansiado primeiro traballo, matrimonios, fillos, e moito máis...E, en definitiva triunfos, alegrías e penas. Soamente é cuestión de pararse a pensar un pouco e decatarémonos que 14 anos son moitos anos, e que neles aconteceron un gran repertorio de cousas.

Hoxe aquel/a compañeir@ traballa nunha residencia de xente maior, ou nun centro de menores, ou de traballador social nun servizo de axuda a domicilio, ou nun centro de día, ou nos Servizos Sociais dun organismo oficial, ou nunha asociación ou ONG, ou nun departamento de Recursos Humanos, ou foise a Madrid ou a Barcelona,... Ou traballa en algo distinto ao que estudiou -pero ten traballo que é o que importa, sobre todo nestes tempos de crise-.

Claro que, por moito tempo que pase, sempre nos parecerá máis do que foi. Semella que onte foi onte e que hoxe escoitamos dicir "en el capítulo de ayer...", como se estiveramos sintonizando "La ventana" da Cadena SER, pero en vez de escoitar a Genma Nierga, @s que escoitamos son a aqueles que 14 anos antes foron compañeir@s teus, aqueles cos que durante tres anos compartistes bastantes cousas, pero, e fundamentalmente, a súa amizade, cuestión para nada baladí. 14 anos despois aqueles traballadores e traballadores sociais seguen conservando a súa esencia. Parece que o tempo nos engañara e que en realidade fose menos anos. Parece que nos coaramos na película de "Regreso al Futuro" pero en modo pasado, e sen ser nin DOC nin Mcfly...

GRAZAS aos 21 compañeir@s cos que tiven o gusto de departir unha extraordinaria tarde nunha Compostela que onte non só estaba ateigada de peregrinos, senón de "social workers" vidos de diferentes puntos de Galicia. "¿E que é da túa vida?" foi a frase máis escoitada. Foi trending topic en Santiago. Unha tarde para pórse ó día, para lembrar vivencias pasadas, para falar daquela pioneira viaxe fin de carreira a Tenerife que fixeron 15 persoas da facultade, ou, en sentido amplo, para conversar. 14 anos máis maiores pero non tan cambiados como podiamos pensar. Semellaba que o tempo retrocedera e que, por unhas horas, nos levase de volta a aquela época de estudante nos que as rúas santiaguesas do casco vello e as do ensanche eran nosas a diario, pero especialmente os mércores e os xoves (sobre todo para certas persoas)..., porque Santiago seguirá sendo a nosa segunda casa, para os que a colonizamos noutro ano xacobeo, no do da lonxano 1993 (logo viñeron os do 99, 2004 e 2010). Coincidencias da vida.

Mágoa que unhas horas non son suficientes para repasar tres anos de carreira nin outros 14 anos de travesía individual. Acordamos repetir cada ano este encontro por estas datas e agardamos contar con máis compañeir@s cos que non foi posible contactar ou que non puideron acudir desta ocasión. Este ano reunímonos 22. Nos vindeiros temos que ser aínda máis. A tod@s estes compañeir@s -presentes ou ausentes onte- , grazas pola vosa amizade. E grazas pola paciencia e comprensión con toda a organización. Un auténtico pracer. O tempo pasa pero as amizades permanecen...

** A Frase Máxica.....¿Os cartos sonno todo?


"Os que cren que os cartos o fan todo, acaban facendo todo por cartos"



Voltaire

venres, 28 de maio de 2010

** Humor para a fin de semana

Xa había tempo que non subía viñetas de humor ó blog de A Lareira Máxica. E velaquí unhas cantas viñetas sacadas de internet. Ougallá vos gusten sirvan para comezar a golpe de humor a fin de semana.



venres, 21 de maio de 2010

** Un respeto para o noso patrimonio pétreo

PONTEVEDRA. O Moucho


Colaborador


La piedra es algo que hemos trabajado desde hace muchos siglos en nuestra comunidad autónoma. Muchos de estos trabajos, han perdurado en el tiempo, convirtiéndose en bienes de interés cultural, formando parte de nuestro extenso patrimonio. Muchos de estos bienes que podemos disfrutar en las calles de nuestros pueblos, han sido estudiados por muchas personalidades, como Castelao, Padre Sarmiento,…

Como últimamente, nuestro apreciado compañero de A Lareira Máxica, Toupeiro, nos regala en el blog de Julio, trocitos de nuestra tierra, me he armado de valor y retomado una antigua afición que tenía, y tambien me he puesto a recorrer los fines de semana nuestra tierra.

En lo poco que he recorrido, me ha llenado de indignación, el respeto por estos vestigios (elaborados en piedra por artistas anónimos), que tienen los jóvenes de hoy. Me refiero a los grafitis o pintadas en nuestros antiguos monumentos. Por desgracia, ves en las calles de los cascos históricos, muchos de ellos elaborados a base de piedra, gran cantidad de pintadas sobre las paredes y monumentos. Algunos de ellos, ves que son claramente, bromas con una falta de respeto dirigidas hacia la cultura del lugar, que posiblemente sean elaboradas después de una noche de juerga discotequera. Aunque la inmensa mayoría son expresiones de carácter político, encaminadas a protestar, o ensalzar y promover valores que han fracasado en la historia de nuestro planeta, y que de nuevo intentan implantar a los mas jóvenes, sin tener en cuenta, el daño que se causa a nuestro patrimonio.

Es triste ver en las calles de los cascos históricos, justo en los lugares que recomiendan las oficinas de Turismo visitar, todo tipo de pintadas en paredes y monumentos. NO ES UNA BUENA IMAGEN LA QUE DAMOS AL VISITANTE.

También habrá que decir que nuestroS ayuntamientos se esmeren más en la limpieza de estas pintadas, pues es responsabilidad de ellos también, el mantener los pueblos y ciudades, y sobre todo los cascos históricos, en perfecto estado, para dar una imagen de limpieza no solo para el visitante, sino también para el habitante del lugar.

Aquí os dejo una fotos de un cruceiro de la villa de Tui, como muestra de lo que os digo. Hubiera sacado mas fotos pero me pareció que eran demasiadas para exponer. Así que he decidido poner una en la que la piedra, (al margen de las creencias de cada uno y centrándonos en la riqueza patrimonial que tenemos) se ha plasmado a lo largo de nuestra geografía, siendo uno de los atractivos del patrimonio que mas se ha extendido por toda nuestra comunidad autónoma.

** A Frase Máxica sobre....a vida e o paraíso


"La vida es una sucesión de paraísos perdidos"



María Buela

luns, 17 de maio de 2010

** Un ano sen Mario Benedetti: sentido recordo de A.L.M.


SAN XENXO. Julio Torres

Hai un ano morría dicíanos para sempre adeus fisicamente Mario Benedetti. Un 17 de Maio, un Día das Letras Galegas (no 2010 adicado a Uxío Novoneyra, o poeta do Courel)coma hoxe, triste coincidencia pois é unha data especial e tremendamente importante para tódolos galegos. Benedetti foi un dos escritores máis admirados por moita xente, entre eles un servidor. O mago das palabras, un poeta, un contador de historias con sabias moralexas. En definitiva: un auténtico xenio da pluma e unha gran persoa. Un uruguayo universal. A súa extensa obra perdurará, pero a súa perda foi e seguirá sendo moi sentida. En A Lareira Máxica témoslle adicado moitas frases máxicas e recunchos literarios á súa obra e ó seu legado. Seguirémolo facendo porque a máis dun e dunha nos gusta. Hoxe quixera lembralo co seguinte vídeo. Agardo que vos guste.


** A Frase Máxica de.... Mario Benedetti:


"Qué buen insomnio si me desvelo sobre tu cuerpo"



Mario Benedetti

domingo, 16 de maio de 2010

** O F.C.Barcelona coróase campión da liga de fútbol




SAN XENXO. Julio Torres

O F.C.Barcelona proclamouse hoxe campión da Liga de Fútbol 2009/2010 ó sumar 99 puntos, tres máis que o Real Madrid. Será lembrada por ser a Liga na que máis puntos fixo falta ter para conquerila. Dito doutra forma: nunca antes un equipo con 96 puntos quedou segundo.

Un merecido galardón á regularidade e ó fútbol amosado polo equipo azulgrana brilantemente dirixido por Pep Guardioala. Con este novo título, o F.C.Barcelona suma o seu cuarto trofeo na tempada 2009/10. Primeiro foi a Supercopa de España, logo a Supercopa de Europa, o Mundial de Clubes no mes de decembro e hoxe a Liga.

** As maravillas de Galicia: o castillo de Monterrei


Castillo de Monterrei, Verín (Ourense)

Construido en el Siglo XV por Sancho Sánchez de Ulloa. En 1492 se construye dentro del recinto el Hospital de Peregrinos. Aquí se instala la primera imprenta gallega, imprimiéndose el Misal de Monterrei, primer libro en Galicia.



IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

venres, 14 de maio de 2010

** A Frase Máxica.....sobre o ser humano



"Lo que somos nunca cambia, quienes somos sí"
(Anónim@)



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

domingo, 9 de maio de 2010

** O F.C.Barcelona gaña a Euroliga de baloncesto



SAN XENXO. Julio Torres

O F.C. Barcelona alzouse hoxe co título 2009-2010 da Euroliga de baloncesto (o equivalente á Champions League de Fútbol). É a segunda que consigue, logo da conquistada na tempada 2002-2003 polo equipo que daquela adestraba Pesic e do que hoxe so queda Navarro. Este curso, e co título da Euroliga, o conxunto azulgrana suma xa o seu terceiro título: primeiro xa foi a Supercopa de España e logo a Copa do Rei. So lle resta facerse coa Liga -tarefa nada sinxela a pesar do abrumador dominio amosado- para acadar os catro títulos posibles.

Os éxitos da sección de baloncesto véñense a sumar ó conseguido pola sección de fútbol, da man de Pep Guardiola e hai, asemade, varios puntos en común compo exemplo: un equipo que xoga como tal (ten moitas figuras que antepoñen o xogar en equipo ó individualismo), o ben que se levan entre eles, que se traduce nun gran ambiente, o gran xogo que despregan e un ano cheo de títulos.

Dos 13 compoñente do actual plantel, seis son españoles (Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Roger Grimau -o capitán-, o galego Fran Vázquez, Víctor Sada e Jordi Trías), ós que hai que sumar os 7 xogadores foráneos (Lorbek, Mckeal, Morris, Basile, Lakovic, Ndong e Barton). Mención especial para o seu técnico: Xavi Pascual que, con 37 anos, se convirteu no adestrador máis xoven en conquistar unha Euroliga de baloncesto. ¡¡E é español!!

Destacar a conexión existente entre varios futbolistas do Barcelona cos seus compañeiros de baloncesto, feito que se reflectiu na final de onte fronte ó Olimpiakos (o outro grande de Europa) no que estiveron presentes Navarro, Puyol, Piqué e Bojan.


** As maravillas de Galicia: A Serra dos Ancares


Serra dos Ancares (Lugo)

Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.



IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

venres, 7 de maio de 2010

** A inequívoca invisibilidade dunha gran Danza


SAN XENXO. Julio Torres

O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.

Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...




ENLACE:

Web de Danza Invisible

** A Frase Máxica sobre...sufrimento e felicidade


" La mejor herencia de un sufrimiento pasado es el fruto dulce de la felicidad presente "



X.Garrido

sábado, 1 de maio de 2010

** A Lareira Máxica cumpre hoxe 4 anos



SANXENXO. Julio Torres

No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.

A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.

Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.

Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.

Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.

Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!

venres, 30 de abril de 2010

** Un actor e un presentador/humorista dixéronnos adeus


SANXENXO. Julio Torres

Hoxe entérome da morte do actor galego Tuto Vázquez -en realidade este actor ribeirense chamábase José Manuel Váquez-, de longa traxectoria no mundo do teatro, dobraxe (a súa inconfundible voz podémola escoitar en moitas películas que se emiten na TVG), cine e televisión, que moit@s recordaran por facer o personaxe de "Ramón Couto" (o rico empresario de Portozás, en Mareas Vivas) ou o seu último como "Don Crisanto" en Padre Casares, serie que tería que deixar por motivos de saúde e na que de xeito precipitado lle tiveron que buscar substituto que encarnara o seu personaxe de vello cura cascarrabias, pero moi querido e apreciado. Tan querido e apreciado coma na vida real. Unha gran perda.


Asemade, hoxe tamén finou o que fora dobrador e presentador de televisión, Jordi Estadella. Presentou, entre outros programas, No te rías que es peor, e logo Un, Dos, Tres con Miriam Díaz Aroca, ou El Semáforo, estes tres en TVE a principios dos anos 90. ¿Quen non lembra o seu traxe negro de pajarita?

Descansen en paz dúas persoas que tanto nos fixeron rir e que nos deleitaron co seu bo facer.

xoves, 29 de abril de 2010

** Mañán A Lareira Máxica convídate a unha celebración...

martes, 20 de abril de 2010

** A felicidade según Rojas Marcos

A pesar de la obsesión por alcanzar la felicidad que albergamos los seres humanos desde que nacemos, la realidad es que todos venimos al mundo con una predisposición bastante fija e inalterable para sentirnos dichosos. Quizá, por esto, nuestro nivel general de satisfacción o de alegría se mantiene relativamente constante a lo largo de la vida.

Es cierto que casi todos experimentamos altibajos en el día a día. Pero también es verdad que tanto los efectos gratificantes de las recompensas como los desconsuelos que nos producen las adversidades son sorprendentemente pasajeros.

¿Qué podemos hacer para aumentar nuestra predisposición a la felicidad? La receta, en mi opinión, es adoptar una dieta regular de placeres y deleites simples: una compañía agradable, una comida sabrosa, una lectura interesante, un paseo por el parque, un espectáculo entretenido, una música grata, una charla amena o una risa a pierna suelta. A la larga, estos gustos nos mantienen más contentos que cualquier logro impresionante que nos da un impulso temporal. En palabras del poeta libanés Gibran Jalil Gibran, «en el rocío de las cosas pequeñas, el corazón encuentra su alborada y se refresca».


Fragmento do libro de Luis Rojas Marcos: La felicidad ni se compra ni se vende




ENVIADO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Sigmund Freud

"Existen dúas maneiras de ser feliz nesta vida: unha é facerse o idiota, a outra selo" //("Existen dos maneras de ser feliz en esta vida, una es hacerse el idiota y la otra serlo")



Sigmund Freud



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

domingo, 11 de abril de 2010

** ..E conquistouse a capital por partida dobre


SAN XENXO. Julio Torres


A viñeta gráfica publicouse nun xornal deportivo hai tres semanas. ..E finalmente foi flipante xa que se conquistou por partida dobre Madrid: en fútbol (partido de onte, que rematou coa victoria do F.C.Barcelona por 0-2) e nos cuartos de final da Liga Europea de baloncesto, na que o conxunto azulgrana venceu os dous partidos xogados en Madrid (amáis dun gañado na cidade condal) e clasificouse para disputar a Final Four en París.

Onte, amais, o Barcelona tamén se impuxo no derbi en Baloncesto: gañoulle ó Real Madrid no Palau Blaugrana. Vamos un fin de semana tinguido de azul e grana. Agora hai que seguir adiante e gañar máis partidos nestas competicións, para tentar acadar algún título. Non vai ser nada fácil.

luns, 5 de abril de 2010

** En cen palabras: creer

POLIZÓN


Colaborador de A.L.M.


Creer que es posible, que puede pasar, cerrar los ojos y dejarse llevar. Fulminar las dudas de siempre y negarse a pensar. El sol tibio de la tarde acaricia la piel de mi cara y el viento juguetón, ese mismo que me despeina, me susurra al oído que es posible otra vida, que todavía hay tiempo. Creer es querer, creer es vivir, bajar a la calle porque alguien te espera, dejarse llevar. El perro ladra, el gato se lava la cara. Creer en un tiempo nuevo, en lo que está por llegar, empezar de nuevo sin volver la vista atrás.

** As maravillas de Galicia: Combarro


COMBARRO (Concello de Poio)


C onjunto histórico de cascos urbanos declarados como tal el 30 de noviembre de 1972. Orillamar de hórreos podría ser el significado actual de Combarro. Es el conjunto de hórreos que se mezclan con casitas marineras que dan un resultado final de un símbolo de galleguidad popular.




IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

luns, 29 de marzo de 2010

** Relatos, unha película chea de reflexión e sensibilidade


SAN XENXO. Julio Torres

Imaxina por un intre que no banquete da túa voda aparece unha persoa á que non convidastes...¿Difícil papeleta non?. Pensa que eres pintor e que alguén che encarga un retrato dalguén xa morto e do que non se conserva ningunha imaxe para basearte...¿Complicado non?. ¿E se no leito de morte o teu avó che pide chamar ós veciños para revelarlles un secreto que non vai deixar indiferente á ningún deles?...

Estas e outras cuestións son as que trata a última película do director pontevedrés Mario Iglesias que desde o pasado venres está na carteleira dos cines Vialia en Pontevedra (proxectarase en máis cines galegos e españoles). Un servidor tivo o gusto de vela esta fin de semana e ten varios ingredientes que a fan de recomendable visión. A modo de exemplo, cabe subliñar:

- Rodada case integramente na cidade do Lérez, agás algunhas escenas que foron feitas en Ribeira e nas Illas Canarias.
- Actores e actrices non profesionais -agás algunha excepción- pero que fan unha excelente interpretación, en especial a súa actriz protagonista: Concepción González. Chapeau!!!
- A cinta ven de participar en prestixiosos festivais como o de San Sebastián, cunha moi boa acollida.
- Temática baseada en relatos da vida cotián, que recolle feitos que lles poden pasar a calquera persoa.
- Induce á reflexión sobre diversas cuestións, entre elas os prexuízos sociais, a autosuperación, o engaño, a sinceridade, o dano, o odio, os medos, a amizade, o amor ou a sensibilidade.

O fío conductor de Relatos é a súa protagonista: Rosario que ten o soño de ser escritora e que loita contra os seus medos coa axuda dun terapeuta. Á par de Rosario, están os seus relatos, que se escenifican no filme e traspasan as meras letras impresas para facerse realidade, realidade como a vida mesma.

A película non busca a acción, senón a reflexión. Vai de menos a máis en canto ó seu ritmo. Empeza algo lenta, pero pouco a pouco, e case sen decatarnos vémonos inmiscuidos de cheo na trama argumental, que nos atrapa de cheo. Son historias profundas que buscan a comprensión máis alá do evidente.

Relatos encerra unha moralexa final e varias parciais sobre aspectos cotiáns e próximos ós espectadores. É unha boa opción para ver no cine esta Semana Santa e ofrécenos algo distinto ó que adoitamos ver a cotío. Por riba, é un producto made in Galicia en tódolos sentido, por non decir pontevedrés. Noraboa a tod@s @s que a fixeran posible. Ougallá se sigan potenciando o noso cine e que os cines sigan apostando por filmes galegos. Que sexa costume e non algo case extraordinario. Méritos hai abondo para facer esta aposta.

.....................................................................................................................................
Máis información e trailer en: Web de Relatos, La Película

** A Frase Máxica de...Amor vs Amizade


"La amistad puede convertirse en amor. El amor en amistad. . . Nunca"



Albert Camus

domingo, 28 de marzo de 2010

** O don da felicidade

En todos los tiempos, en todas las culturas ha sido constante el anhelo del ser humano por alcanzar la felicidad. Todos aspiramos a la felicidad y la buscamos de mil maneras. ¿Lograremos encontrarla?

Buscamos la felicidad en los bienes externos, en las riquezas, y el consumismo es la forma actual del bien máximo. Pero la figura del "consumidor satisfecho" es ilusoria: el consumidor nunca está satisfecho, es insaciable y, por tanto, no feliz. Podemos buscar la felicidad en el triunfo, en la fama, en los honores. Pero ¿no es todo eso sino pura vanidad, en definitiva nada o casi nada? Otro modo de búsqueda de la felicidad es la autocomplacencia: así, el goce del propio placer, el deseo de perfección o la práctica de la virtud. Aspiramos a la felicidad, pero aspirar no es lo mismo que "buscar" y, todavía menos, que "conquistar", ni fuera ni dentro de nosotros mismos. La felicidad es un don, el don de la paz interior, espiritual, de la conciliación o reconciliación con todo y con todos y, para empezar y terminar, con nosotros mismos.

Para recibir el don de la felicidad el talante más adecuado es, pues, el desprendimiento: no estar prendido a nada, desprenderse de todo. La felicidad, como el pájaro libre, no está nunca en mano, sino siempre volando. Pero tal vez, con suerte y quietud por nuestra parte, se pose, por unos instantes, sobre nuestra cabeza. (...)


Fragmento do libo: El don de la felicidad , do escritor José Luis López Aranguren



TEXTO REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora

** A Frase Máxica de...Benedetti: vacilación e conciencia


"¿Qué es la vacilación sino un rodeo de la conciencia?"



Mario Benedetti

martes, 23 de marzo de 2010

** Lembrando os 70 e os 80 (1)


SAN XENXO. Julio Torres


Eeste vídeo, extraído de Youtube, fai unha recopilación dos xoguetes cos que xogabamos @s nen@s que nacemos na década dos 70 ou principios dos 80. Tamén nos recorda series, debuxos animados ou música relacionada coa época. Un mundo de lembranzas.

Como ben di o vídeo, daquela non había playstations nin ningún outro tipo de consolas. Os xogos na rúa cobraban un maior protagonismo, co coseguinte beneficio para a saúde física (facíase moito deporte activo) e para a imaxinación.

Un vídeo para visionar enteiro e para voltar atás no tempo e voltar a ser nen@s aínda que sexa por uns minutos...

** As Maravillas de Galicia: A Torre de Hércules


Torre de Hércules, A Coruña

Recién estrenada como Patrimonio de la Humanidad (2009). Veinte siglos de estoicidad frente a las costas de A Coruña. Es el único faro romano y el más antiguo en funcionamiento del mundo. Mide 68 metros de altura y aunque ha tenido que ser reformado en varias ocasiones para sobrevivir, conserva piezas de sus orígenes.



IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

luns, 22 de marzo de 2010

** La Musicalité: un grupo musical que promete


SAN XENXO. Julio Torres


Un dos grupos musicais que descubrín recentemente é La Musicalité. Creado en 1999, está integrado por catro mallorquíns: Jaime Perpiñá (voz, baixo e guitarra acústica), Oscar Nadal (teclado), Marc (guitarra eléctrica) e Jaume (batería).

La Musicalité encádrase nunha temática pop-rock e aporta uns sons frescos, melodiosos, de letras intimistas e ata ritmos pegadizos nalgunhas cancións. Baixo o meu punto de vista boa música. Polo de agora hai dous temas que me gustan especialmente: "4 elementos" -videoclip no que sae a actriz Amaia Salamanca-e "Despertar". Encántame o grupo e supón supón unha ledicia ver cómo van xurdindo novas formacións que logran saír adiante con talento e traballo. Agardemos que sigan sacando boas cancións nos seus vindeiros discos.

Remato cunha curiosidade: o seu vocalista, Jaime Perpiñá, garda un parecido físico razoable co xogador do F.C. Barcelona Gerard Piqué. Polo menos nalgunhas fotos.






Enlaces:
Web de La Musicalité

** A Frase Máxica....sobre a felicidade


"A felicidade é olvidarse dos problemas, valorar o que temos e cantar ata quedar afónicos"



(Anónim@)

domingo, 21 de marzo de 2010

** Inicio da primavera con humor




xoves, 18 de marzo de 2010

** Comer frutas co estómago vacío: beneficios (e 2)

El Dr. William Castillo, jefe de la famosa clínica cardiológica Framington de Massachussets, declaró, que la fruta es el mejor alimento que podemos comer para protegernos contra las enfermedades del corazón. Dice que las frutas contienen bioflavonoides, que evitan que la sangre se espese y obstruya las arterias. También fortalecen los vasos capilares, y los vasos capilares débiles que casi siempre provocan sangrados internos y ataques cardíacos.

Ahora, una cosa final que me gustaría que siempre mantuviese en su mente sobre las frutas:
¿Cómo se debe comenzar el día?
¿Qué se debe comer en el desayuno?
¿Usted piensa que es una buena idea salir de la cama y llenar su sistema con una tremenda cantidad de alimentos (principalmente café y pan blanco con mantequilla) que le llevará el día entero para digerir?

Claro que no..


Lo que usted requiere es algún alimento que sea de fácil digestión, las frutas que el cuerpo puede absorber de inmediato y que ayuda a limpiarlo.

Al levantarse, durante el día, o cuando sea confortablemente posible, coma sólo frutas frescas y jugos hechos en el momento. Mantenga este esquema hasta por lo menos el medio día, diariamente. Cuanto mas tiempo queden solo las frutas en su cuerpo, mayor oportunidad de ayudar a limpiarlo.


Si usted empieza a cambiar los 'hábitos' con las que acostumbra llenar su cuerpo al iniciar el día, sentirá un nuevo torrente de vitalidad y energía tan intensa que no lo podrá creer. Inténtelo durante los próximos diez días y véalo por si mismo.

Los chinos y los japoneses beben té caliente (de preferencia te verde) durante las comidas. Nunca agua helada o bebidas heladas; Deberíamos adoptar este hábito.

“Los líquidos helados durante o después de las comidas, solidifican los componentes oleosos de los alimentos, retardando la digestión. Reaccionan con los ácidos digestivos y serán absorbidos por el intestino más rápido que los alimentos sólidos, demarcando el intestino y endureciendo las grasas, que permanecerán por más tiempo en el intestino.

Dele valor a un té caliente, o hasta agua caliente después de una comida. Facilita la digestión y ablanda las grasas para ser expelidas más rápidamente, lo que también ayudará a adelgazar.



INFORMACIÓN ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** As maravillas de Galicia: As Illas Cíes


Las Islas Cíes, Vigo (Pontevedra) Su particular fauna, su flora y sus impresionantes paisajes hacen de ella auténtico objeto de deseo de los gallegos y los turistas. En especial, la playa de Rodas, está considerada como una de las mejores del mundo.



ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador de A.L.M.

mércores, 17 de marzo de 2010

** Comer frutas co estómago vacío: beneficios (1)

La fruta es el alimento perfecto, requiere una mínima cantidad de energía para ser digerida y le da lo máximo a su cuerpo de retorno. Es el único alimento que hace trabajar a su cerebro.

La fruta, es principalmente fructosa (que puede ser transformada con facilidad en glucosa), en la mayoría de las veces es 90-95% agua. Eso significa que está limpiando y alimentando al mismo tiempo.

El único problema con las frutas, es que la mayoría de las personas no sabemos como comerlas, de forma de permitir que su cuerpo asimile efectivamente sus nutrientes.

Se deben comer las frutas siempre con el estómago vacío. ¿Por qué? La razón es que las frutas en principio, no son digeridas en el estómago, son digeridas en el intestino delgado.

Las frutas pasan rápidamente por el estómago, de ahí pasan al intestino, donde liberan sus azúcares. Mas si hubiere carne, papas o almidones en el estómago, las frutas quedan presas y ellas comienzan a fermentar.

Si usted comió una fruta de postre, luego de una cena y pasó el resto de la noche con pesadez en el estómago y un desagradable sabor en la boca, es porque usted no comió de la manera adecuada. Se debe comer las frutas, siempre con el estómago vacío.

Usted no debe tomar jugo envasado en lata o en recipientes de vidrio. ¿Por qué no? La mayoría de las veces el jugo es calentado en el proceso de producción y su estructura original se vuelve ácida, además de los conservadores.

¿Desea hacer la más valiosa compra que pudiera? Compre un extractor. Usted podrá ingerir el jugo extraído con el extractor como si fuese fruta, con el estómago vacío. El jugo será digerido tan de prisa, que usted podrá comer un refrigerio quince o veinte minutos después.

(Continúará...)



INFORMACIÓN ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de...Pablo Neruda


"Algún día en cualquier parte, en cualquier lugar indefectiblemente te encontrarás a ti mismo, y ésa, sólo ésa, puede ser la más feliz o la más amarga de tus horas"



Pablo Neruda

martes, 16 de marzo de 2010

** En cien palabras: Algo

POLIZÓN


Colaborador de A.L.M.

Algo hay, no digas que no. No quieras engañarte. Algo tiene, algo diferente. Algo que te gusta y que te asusta. Algo por descubrir, algo que te hace sentir bien. No puedes olvidarla, bien sabes que cada noche echas en falta su cuerpo. Algo tiene que te atrae y te atrapa, que llena de luz los días grises de este invierno, algo que te lleva al borde mismo de la felicidad. Después, cuando se va y te deja solo, no sabes si maldecir tu suerte o dar gracias a Dios. Intentas pensar y no puedes hacerlo, estás empezando a sentir…algo.

** A Frase Máxica de...Víctor Hugo


"O futuro ten moitos nomes. Para os débiles é o inalcanzable. Para os temerosos, odescoñecido. Para os valentes é a oportunidade"



Victor Hugo



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

luns, 15 de marzo de 2010

** Os xeroglíficos de Héctor. ¿Cal é a solución?

SANTIAGO. Héctor


Colaborador de A.L.M.

Un que xogou no Celta...

** A Frase Máxica sobre....anos & vida


"Ó final, o que importa non son os anos de vida, senón a vida dos anos"



Abraham Lincoln


FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

sábado, 13 de marzo de 2010

** F-1: 2010, o mundial máis apaixoante e igualado


Viñeta feita polo debuxante gráfico Aguilera


SAN XENXO. Julio Torres


Mañán comeza o que promete ser un dos mundiais de Fórmula 1 máis apaixoantes dos últimos anos. A receta conterá moitos ingredientes que farán o plato apetitoso: o español Fernando Alonso correrá no mítico equipo Ferrari. Regresa o alemán Michael Shumacher (sete veces campión), logo dunha ausencia de tres anos. Estará no equipo alemán Mercedes (sucesor de Brawn GP). O título postúlanse varios nomes. Amáis dos dous xa citados, os outros dous grandes favoritos son o inglés Lewis Hamilton (McLaren) e o tamén alemán Sebastian Vettel (Red Bull). Catro pilotos pertencentes ás catro mellores escuderías, hoxe por hoxe, e nas que compartirán equipo con outros catro pilotos, tamén moi bos: Massa (en Ferrari), o actual campión do mundo Button (en McLaren), Nico Rosberg (en Mercedes) e Mark Weber (en Red Bull). Aí é nada.

Pero non queda aí a cousa, haberá dous pilotos españois máis: Pedro Martínez De la Rosa (Sauber) e Jaime Alguersuari (Toro Rosso). Outros dous serán piloto reserva: Andy Soucek (Virgin) e probador: Marc Gené (Ferrari). Especial mérito o de De la Rosa, que logo de moitos anos voltará a pilotar merecidamente no "gran circo". Debutara no 99 ós mandos de Arrows (quedando sexto na súa primeira carreira), e logo pilotaría para Jaguar (hoxe Red Bull) e McLaren (onde foi probador e co disputaría algúns grandes premios, e nun deles subiu ó podium tras ser terceiro).

Aínda hai máis: debut do primeiro equipo español en Fórmula 1: o Hispania (ex- Campos Meta), no que non correrá ningún español e no que estará Bruno Senna, sobriño do mítico Ayrton Senna.

E moitas máis novidades e alicientes:
- 12 equipos en lugar de 10. Xunto á escudería debutante Hispania estará outras dúas: Lotus (que regresa logo de moitos anos fóra da Fórmula 1) e Virgin. Así mesmo, Sauber recupera os dereitos de BMW. As escuderías McLaren e Mercedes (ata o ano pasado eran a mesma) pasarán a ter os dous pilotos da mesma nacionalidade que elas: ingleses, no caso de McLaren, e alemana, no caso de Mercedes.
- Nova normativa, que inclúe a imposibilidade de respostar carburante durante as carreiras e nova puntuación, que primará ós vencedores de cada carreira.

Ougallá lles vaia moi ben ós españoles e que Fernando Alonso gañe o Mundial. Vai ser moi difícil. Os meus favoritos están entre o propio Alonso e Vettel, sen descartar a Hamilton. O corazón dime que Alonso, pero non sei porqué teño a sensación de que vai alzarse con triunfo final Vettel. Non lle dou opcións a Shumacher.

O prato-espectáculo está servido e constará de 19 probas. Sorte para Fernandinho Alonso, Pedro Martínez De la Rosa, Jaime Alguersuari e para o Hispania Racing Team. ¡¡¡ Ougallá, Alonso sexa ó remate deste ano tricampión mundial!!!

** A Frase Simpática.....con denominador común


¿Saben por que o pan se queima, o leite se corta e a muller queda embarazada?

Porque non se sacan a tempo



(Vía internet)

venres, 12 de marzo de 2010

** Miguel Delibes: os silencios do amor

Nos bastaba mirarnos y sabernos. Nada importaba los silencios, el tedio de las primeras horas de la tarde. Estábamos juntos, era suficiente. Cuando ella se fue, todavía lo vi más claro: aquellas sobremesas sin palabra, aquellas miradas sin proyecto, sin esperar grandes cosas de la vida, eran sencillamente la felicidad.



Fragmento do libro 'Señora de rojo sobre fondo gris' de Miguel Delibes


OPINIÓN PERSOAL: Gran párrafo para describir o que é a felicidade, pronunciada nunha das súas obras por por Miguel Delibes, un gran escritor que hoxe nos deixou. A felicidade é algo que non se pode describir con palabras, senón que hai que gozala no momento en que se produce. Moitas veces unha simple mirada conleva máis cariño que mil palabras xuntos. Descanse en paz Miguel Delibes. Un home que deixou dito que lle gustaría ser recordado como un home bo.

xoves, 11 de marzo de 2010

** Hoxe non foi un xoves calquera

LA OREJA DE VAN GOGH "Jueves"

Vídeo que xa publicara no seu día neste artigo, pero que hoxe é de obrigada escoita. A canción retrata un 11 marzo, xoves para máis señas, hai 6 anos. O calendario, caprichoso el, volta a coincidir: xoves 11 de marzo. Unha diferencia importante: no xoves de hoxe non temos que lamentar unha sementeira de mortes como aquel día. Desde aquí acompaño no sentimento a tod@s aqueles/as que perderon un ser querido ou sobreviviron a esa horrenda masacre pero nunca conseguirán olvidar o sufrimento que desde aquel día arrastran no seu interior.

** "Una carta de amor"

Todo lo que de vos quisiera
es tan poco en el fondo
porque en el fondo es todo,


como un perro que pasa, una colina,
esas cosas de nada, cotidianas,
espiga y cabellera y dos terrones,
el olor de tu cuerpo,
lo que decís de cualquier cosa,
conmigo o contra mía,


todo eso es tan poco,
yo lo quiero de vos porque te quiero.


Que mires más allá de mí,
que me ames con violenta prescindencia
del mañana, que el grito
de tu entrega se estrelle
en la cara de un jefe de oficina,


y que el placer que juntos inventamos
sea otro signo de la libertad.


UN POEMA ESCRITO POR JULIO CORTÁZAR