domingo, 7 de marzo de 2010

** Avisos importantes a ter en conta en internet

María


Colaboradora de A.L.M.



ALERTA 1

Pilas con esto, re-envíenlo!!!! ANDA CIRCULANDO POR LA INTERNET UNA NUEVA FORMA DE FRAUDE.... ROBAN TU CORREO DE HOTMAIL, CAMBIAN TU CLAVE Y POR MEDIO DEL MESSENGER Y VIA MAIL CONTACTAN A TODOS TUS CONTACTOS, CLARO, DICIENDO QUE ERES TU, QUE SUFRES DE GRANDES PROBLEMAS ECONOMICOS, QUE TE URGE QUE TE DEPOSITEN A UNA CUENTA UN PRESTAMO POR X CANTIDAD DE PESOS, O EN SU DEFECTO PIDEN AYUDA, PIDIENDO UN NUMERO DE TARJETA DE TELEFONO CELULAR, (TODO ESTO A TU NOMBRE REPITO), AL CAMBIAR LA CONTRASEÑA IMPIDEN QUE ACCESES A TU CUENTA Y DES AVISO A TUS CONTACTOS.....POR FAVOR HAZ CIRCULAR ESTE MAIL, PARA EVITAR QUE ALGUNO DE TUS AMIGOS CAIGA EN ESTE TERRIBLE FRAUDE.... ESTO ES URGENTE!!

ALERTA 2

LOS MENSAJES QUE LLEGUEN DE NOMBRES CONOCIDOS DICIENDO QUE SI QUIERES SABER QUIEN TE HA ELIMINADO DEL MSN, NO LOS ABRAS, ES UNA FORMA DE OBTENER TU EMAIL Y TU CONTRASEÑA PARA PODER ACCEDER A TU CUENTA Y ROBAR LA LISTA DE TUS CONTACTOS Y OBTENER TODA INFORMACION QUE LES DE LA GANA SI ESTAN INSCRITOS AL FACEBOOK O AL SONICO O AL HI5, LUEGO TE CAMBIAN LA CONTRASEÑA Y NO PUEDES ACCEDER A TU CUENTA Y HASTA TE PUEDEN METER UN VIRUS EN TU PC. NO SEAS INGENUO Y NO CAIGAS EN ESTAS TRAMPAS DE LOS JACKERS.

ALERTA 3

DILES A TODOS LOS CONTACTOS QUE TENGAS QUE NO ACEPTEN COMO CONTACTO A: SONIA_CABRILIS DE HOTMAIL, ES UN VIRUS QUE FORMATEA TU EQUIPO Y SI TUS CONTACTOS LO ACEPTAN LO TENDRÁS TU TAMBIÉN. AVÍSALES, SOLO DA COPIAR Y PEGAR ES URGENTE. RE-ENVÍALO A TUS AMIGOS.

ALERTA 4

Puedes recibir un mail en una presentación de PowerPoint titulado 'la vida es bella' aparentemente inofensiva, Si lo recibes, NO ABRAS EL ARCHIVO BAJO NINGUNA CIRCUNSTANCIA .. Y bórralo inmediatamente.Si abres ese archivo aparecerá en tu monitor un mensaje: 'Ahora es tarde, su vida no es bella', enseguida PERDERÁS TODO LO QUE TENGAS EN TU PC y la persona que lo envió tendrá acceso a tu nombre mail y Password. Se trata de un nuevo virus que comenzó a circular el sábado por la tarde.

NECESITAMOS HACER TODO LO POSIBLE PARA DETENER ESE VIRUS. La UOL ya confirmó su peligrosidad y los Software Antivirus no están aptos para destruirlo. El virus fue creado por un hacker que se autodenomina EL DUEÑO DE LA VIDA y tiene en mente destruir las PC domésticas en su lucha contra Microsoft. Por eso viene disfrazado con una extensión pps.

xoves, 4 de marzo de 2010

** Arcadi Espada: máis leña ó fogo contra os galegos

OPINIÓN


SAN XENXO. Julio Torres

Resulta incalificable describir a forma de pensar de persoas como o xornalista
Arcadi Espada ante os galegos. Neste corte do programa de Julia Otero "Julia en la Onda" , que emite Onda Cero, o susodicho Espada polemiza aínda máis sobre o de "ser galego", elevando os seus comentarios ó pseudoesperpento descalificador. Se escoitara máis a Julia Otero (que, por certo, é galega e sabe do que fala) decataríase que el está falando por falar, sen coñecemento de causa. INDIGNANTE, PATÉTICO e FALTO DE RESPETO, por ser suaves. ¿Que lle fariamos os galegos a este home? ¿Por que tanto desprecio cara nós? Menos mal que o que di está grabado e as palabras non as leva o vento... Julia, moi ben todo o que lle dixestes ó "teu colaborador" Arcadi: Chapeau por ti, Julia!!!

Enlace relacionado:
Espada compara a Julia Otero con Ceaucescu y Goebbels

** En cien palabras: Decisións (e II)

POLIZÓN


Colaborador de A.L.M.


Hasta aquí ha durado la cuerda. Se acabó. Si quieres buscarme, búscame. Si no quieres, déjame ir. Tengo que ser fuerte y no caer en la tentación de marcar tu número. Reconozco que me va costar pasar de largo. Tendré que acostumbrarme a apresurar mi paso y seguir mi camino. Hoy oí tu voz, quizás, por última vez. Tú ya estabas muy lejos. Me hablaste con desgana, ya no te interesaba lo que yo tenía que contar. Tienes nuevos intereses. La vida es una vía de una sola dirección. Es verdad, siempre toca seguir para delante, no hay vuelta atrás.

** A Frase Máxica de...Federico Fellini


"Un bo viño é como unha boa película: dura un instante e déixache na boca un sabor a gloria; é novo en cada sorbo e, como acontece coas películas, nace e renace en cada saboreador"



Federico Fellini



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

mércores, 3 de marzo de 2010

** Lotería, gastos nocivos e sexo

Menos mal que el estado le da una paga de 50€ al mes; de qué iba a vivir sino el pobre....
...Y para que luego digan que los hay que no rinden en el deporte.
Con estos ejemplos...



ENLACES REMITIDOS POR: Patxi
Colaborador de A.L.M.

** A Frase Máxica.... Vivir Vs Existir


"O menos frecuente neste mundo é vivir. A maioría da xente existe; iso é todo"



Óscar Wilde

martes, 2 de marzo de 2010

** A Frase Máxica.... pensar Vs sentir


"Cando remates de pensar, empezarás a sentir"



Anónimo

domingo, 28 de febreiro de 2010

** En cIen palabras: Decisións I

POLIZÓN



Colaborador de A.L.M.


Son las 11:07 de la mañana y he tomado una decisión. No me compensa. A ningún nivel. Y como no me compensa a ningún nivel voy a seguir mi camino. Paso de historias raras, son agotadoras. Nunca me he arrastrado y no voy a empezar ahora. No soporto esta situación. Es completamente absurda. Justo ahora, silencio. Silencio por respuesta. Pared. Ni el más mínimo signo de apertura, de interés. Nada. Me he cansado de ser marioneta. No necesito tu sonrisa desganada. De esta vez no hay vuelta atrás, ha llegado la hora de recuperar la dignidad, de recuperar la libertad.

sábado, 27 de febreiro de 2010

** ¿Qué nome dar a un temporal que pasou por Galicia?




VIÑETA GRÁFICA REMITIDA POR: Patxi
Colaborador de A Lareira Máxica

venres, 26 de febreiro de 2010

** Un juego + un ejercicio contra el Alzheimer

Debo decir que este mensaje no es únicamente un juego, está comprobado que una persona que le cueste descifrar este mensaje, tiene mayor posibilidad que otras de sufrir Alzheimer... Sí Alzheimer. Espero que puedas descifrarlo!!! SI CONSIGUES LEER LAS PRIMERAS PALABRAS, EL CEREBRO DESCIFRARA LAS OTRAS. Impresionante. A poner las neuronas en funcionamiento!!!.


C13R70

D14

D3

V3R4N0

3574B4

3N

L4

PL4Y4

0853RV4ND0

A D05 CH1C45

8R1NC4ND0 3N 14 4R3N4,

357484N 7R484J484ND0 MUCH0

C0N57RUY3ND0 UN C4571LL0

D3 4R3N4 C0N 70RR35,

P454D1Z05 0CUL705 Y PU3N735.

CU4ND0 357484N 4C484ND0

V1N0 UN4 0L4 D357RUY3ND0

70D0 R3DUC13ND0 3L C4571LL0

4 UN M0N70N D3 4R3N4 Y 35PUM4.

P3N53 9U3 D35PU35 DE 74N70 35FU3RZ0 L45 CH1C45 C0M3NZ4R14N 4 L10R4R, P3R0 3N V3Z D3

350, C0RR13R0N P0R L4 P14Y4 R13ND0 Y JU64ND0 Y C0M3NZ4R0N 4 C0N57RU1R 07R0 C4571LL0;

C0MPR3ND1 9U3 H4814 4PR3ND1D0 UN4 6R4N L3CC10N; 64574M05 MUCH0 713MP0 D3 NU357R4 V1D4

C0N57RUY3ND0 4L6UN4 C054 P3R0 CU4ND0 M45 74RD3 UN4 0L4 LL1364 4 D357RU1R 70D0, S010

P3RM4N3C3 L4 4M1574D, 3L 4M0R Y 3L C4R1Ñ0, Y L45 M4N05 D3 49U3LL05 9U3 50N C4P4C35 D3

H4C3RN05 50NRR31R.



REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

xoves, 25 de febreiro de 2010

** Un premio para as piores empresas do ano

SANXENXO. Julio Torres




Sempre se dan premios ós mellores, casi nunca ós piores. Pois hai que "recompensar" o seu mal facer, aínda que sexa de maneira simbólica como no caso destas empresas nominadas. E pregúntome: ¿Con cal te quedas das nominadas? ¿Serán as únicas que o fan mal? ¿Cal cres que deberían figuran na terna.Difícil elección. Se cres que a pior é a primeiro marca un, se é a segunda preme 2..Acabas de elixir...Se a opción é correcta,di correcto ou preme 1...¿Sóache?
En fin, sobran comentarios e poderíase escribir un gran libro sobre o tema en cuestión...

** Ó mal tempo, bo sentido do humor



Viñetas gráficas feitas por Dávila. Encántame o seu humor. E é galego!!!

luns, 22 de febreiro de 2010

** O grupo musical "La Quinta Estación" sepárase

SANXENXO. Julio Torres



O anuncio da separación do grupo musical "La Quinta Estación" é unha moi mala nova para tod@s ós que nos gusta a súa música. Hai uns meses o trío musical xa pasou a ser dúo e agora o dúo di adeus. E o que son as cousas: nestes intres, soa de fondo en A Lareira Máxica "Que te quería", último gran éxito desta formación. Pois que se vos quería... De feito, en abril pasado o que escribe xa lle adicou un artigo neste blog.

En fin, quen sabe, ó mellor un día voltan (aínda que os regresos poucas veces segundas partes son boas...). Sorte para as súas respectivas carreiras musicais, que agora deixan de ir da man. Ougallá Natalia Jiménez (a vocalista) recolla na súa carreira en solitario o estilo La Quinta Estación.


Daría - La 5ta estacion




Máis información NESTE ENLACE

domingo, 21 de febreiro de 2010

** O F.C.Barcelona, campión da Copa do Rei de baloncesto

SAN XENXO. Julio Torres



O F.C.Barcelona de baloncesto conqueriu hoxe a súa 21ª Copa do Rei de básquet ó imporse na final ó Real Madrid por un resultado de 80-61, diferencia que chegou a ser de 28 puntos. O Barcelona -que este ano ten un equipo moi completo e equilibrado- non deu nunca opción ó equipo merengue. No que vai de tempada, xa gañou a Supercopa de España(tamén fronte ó Madrid) e é un dos grandes favoritos para alzarse tanto coa liga ACB como coa Euroliga, pero gañalas non vai ser tarefa doadas.

Cómpre salientar que é a terceira vez que o equipo culé se impón ó madridista. Amais da referida Supercopa, tamén lle venceu en Madrid no partido de ida da liga regular por 22 puntos de diferencia.

O F.C.Barcelona so perdeu ate o de agora tres partidos, todos por un punto, diante do Gran Canaria e Valencia na liga ACB, e diante do Partizán, logo dunha última acción moi dubidosa (na que os colexiados tardaron 15 minutos en resolvela a prol do Partizán).

Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Pete Mckeal, Morris (nome que fai lembrar a un gran xogador azulgrana da década dos 80: Audie Norris), Fran Váquez (galego e elixido mellor xogador da final), Lorbek, Grimau, Sada, Basile, N`Dong, Lakovic e Trías son os integrantes deste gran equipo adestrado por Xavi Pascual. Un plantel cheo de figuras, que tamén sabe xogar moi ben en equipo. Aí radica o seu éxito.

sábado, 20 de febreiro de 2010

** "Y sin embargo..."

SAN XENXO. Julio Torres




Os "pero" ou os "sin embargo" casi sempre vaticinan algo menos agradable ou desagradable. Pero - e isto non é nada desagradable - o artigo de hoxe colle a palabra "sin embargo" non para queixarse nin traer nada negativo. Non. Estas dúas palabras con connotación negativa traen a A Lareira Máxica un zumo de aire nostálxico e evocador. Un zumo froito de mezclar nun so programa a Guillermo Summers, Ignacio Salas e a Pastora Vega. ¡Qué dicir destas tres persoas!. Centrareime nos dous primeiros.

Na década dos 80 os tres facían un programa que se chamaba: "Y sin embargo, quiero", no que o obxecto de adoración era repasar o contido de alguén que, co paso dos anos, se multiplicou pero para pior. Algo así como aquela película dos Greenlins. Había unhas normas, lembrade: que non lle dera a luz, non darlle auga, non darlle de comer logo de medianoite. Ben, nalgún momento, algo disto debeulle pasar á televisión, que se multiplicou pero para ser un contedor de lixo e non precisamente ecolóxico.

Centrándome no obxecto e persoas de recordo, quixera quitarme o sombreiro ante o dúo Ignacio Salas e Guillermo Summers. Sempre me gustou o seu humor. Hai anos que desapareceron da escena televisiva, o seu hábitat natural moitos anos. "Y sin embargo, te quiero" (no que repasaban a programación televisiva), ou "Si te he visto no me acuerdo (zapping de televisión en clave de humor) foron dous dos programas que realizaron. Os últimos traballos que lles lembro foron aquelas campañas publicitarias dunha famosa marca de coches francesa, na que escenificaba o "Olimpo de los Dioses". Un humor intelixente, con xesto serio, pero enriquecedor (velaquí outro "pero" positivo) que nos despertaba amables gargalladas. Sempre me gustou aquela xente que fai rir dicindo cousas graciosas sen perder a templanza de seriedade. ¿Humor inglés quizás? Non sei, pero Guillermo e Ignacio, Ignacio e Guillermo son dous monstruos do humor, poida que de guión, pero uns xenios. Xa non nos vemos na pequena pantalla nin en anuncios publicatarios (os anos quizais non perdoen, non sei), pero sen embargo, (pero ¿os "pero" e os "sen embargo", non eran negativos?), sen embargo queréselles pol seu bo facer. Que agradables e entretidas momentos nos fixeron pasar estes dous (tres, cando os acompañaba Pastora Vega).


Fragmento e cabeceira de "Y sin embargo, te quiero"




Fragmento do programa "Si te visto no me acuerdo"



RECOMENDACIÓN: Visionade os vídeos enteiros, vale a pena recordar bastantes momentos, persoas, programas e música que neles se recollen.

** A Frase Máxica....Imaxinación ó poder!!!


" A imaxinación é máis importante que o coñecemento "



Albert Einstein

xoves, 18 de febreiro de 2010

** A natureza en movemento








FOTOS REMITIDAS POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A.L.M.

** Aspirina & ataque cardíaco

El dolor del brazo izquierdo no es el único síntoma de un ataque cardíaco. Debe también prestar atención a un dolor intenso en el maxilar inferior, así como náuseas y sudores abundantes, pues éstos son síntomas previos a los ataques cardíacos.

Durante un ataque cardíaco, al principio puede no sentirse dolor en el pecho. El 60% de las personas que tuvieron un ataque cardíaco mientras dormían, no se levantaron.
Sin embargo, un dolor de pecho puede despertarlo de un sueño profundo.Si fuese así, disuelva inmediatamente 2 aspirinas en la boca y tráguelas con un poco de agua.Llame en seguida a su EMERGENCIA, o a la POLICIA y diga "ataque cardíaco"y que tomó 2 aspirinas.Siéntese en una silla o sofá y espere la llegada de la emergencia!! NO SE ACUESTE!!!



INFORMACIÓN REMITIDA POR: Jose
Colaborador de A.L.M.

** Non tódolos duques son iguais...




VIÑETA REMITIDA POR: Patxi
Colaborador de A.L.M.

martes, 16 de febreiro de 2010

** Uns anxos chamados amigos


Un día, cuando era estudiante de secundaria, vi a un compañero de mi clase caminando de regreso a su casa. Se llamaba Kyle. Iba cargando todos sus libros y pensé: "¿Por que se estará llevando a su casa todos los libros el viernes? Debe ser un “empollón". Yo ya tenía planes para todo el fin de semana.

Fiestas y un partido de fútbol con mis amigos el sábado por la tarde, así que me encogí de hombros y seguí mi camino.
Mientras caminaba, vi a un montón de chicos corriendo hacia él. Cuando lo alcanzaron le tiraron todos sus libros y le hicieron una zancadilla que lo tiró al suelo.

Vi que sus gafas volaron y cayeron al suelo como a tres metros de él. Miró hacia arriba y pude ver una tremenda tristeza en sus ojos. Mi corazón se estremeció, así que corrí hacia él mientras gateaba buscando sus gafas. Vi lágrimas en sus ojos.

Le acerqué a sus manos sus gafas y le dije, "esos chicos son unos tarados, no deberían hacer esto". Me miró y me dijo: "¡gracias!". Había una gran sonrisa en su cara; una de esas sonrisas que mostraban verdadera gratitud.

Le ayudé con sus libros. Vivía cerca de mi casa. Le pregunté por qué no lo había visto antes y me contó que se acababa de cambiar de una escuela privada. Yo nunca había conocido a alguien que fuera a una escuela privada.
Caminamos hasta casa. Le ayudé con sus libros; parecía un buen chico. Le pregunté si quería jugar al fútbol el sábado conmigo y mis amigos, y aceptó. Estuvimos juntos todo el fin de semana. Mientras más conocía a Kyle, mejor nos caía, tanto a mí como a mis amigos. Llegó el lunes por la mañana y ahí estaba Kyle con aquella enorme pila de libros de nuevo. Me paré y le dije:

"Hola, vas a sacar buenos músculos si cargas todos esos libros todos los días". Se rió y me dio la mitad para que le ayudara.
Durante los siguientes cuatro años nos convertimos en los mejores amigos. Cuando ya estábamos por terminar la secundaria, Kyle decidió ir a la Universidad de Georgetown y yo a la de Duke. Sabía que siempre seríamos amigos, que la distancia no sería un problema. Él estudiaría medicina y yo administración, con una beca de fútbol.

Llegó el gran día de la Graduación. Él preparó el discurso.
Yo estaba feliz de no ser el que tenía que hablar. Kyle se veía realmente bien. Era uno de esas personas que se había encontrado a sí mismo durante la secundaria, había mejorado en todos los aspectos, se veía bien con sus gafas. Tenía más citas con chicas que yo y todas lo adoraban. ¡Caramba! Algunas veces hasta me sentía celoso... Hoy era uno de esos días. Pude ver que él estaba nervioso por el discurso, así que le di una palmadita en la espalda y le dije: "Vas a estar genial, amigo". Me miró con una de esas miradas (realmente de agradecimiento) y me sonrió: "Gracias", me dijo.

Limpió su garganta y comenzó su discurso:
"La Graduación es un buen momento para dar gracias a todos aquéllos que nos han ayudado a través de estos años difíciles: tus padres, tus maestros, tus hermanos, quizá algún entrenador... pero principalmente a tus amigos. Yo estoy aquí para decirles que ser amigo de alguien es el mejor regalo que podemos dar y recibir y, a este propósito, les voy a contar una historia".
Yo miraba a mi amigo incrédulo cuando comenzó a contar la historia del primer día que nos conocimos. Aquel fin de semana él tenía planeado suicidarse. Habló de cómo limpió su armario y por qué llevaba todos sus libros con él: para que su madre no tuviera que ir después a recogerlos a la escuela. Me miraba fijamente y me sonreía.

"Afortunadamente fui salvado. Mi amigo me salvó de hacer algo irremediable".
Yo escuchaba con asombro como este apuesto y popular chico contaba a todos ese momento de debilidad. Sus padres también me miraban y me sonreían con esa misma sonrisa de gratitud. En ese momento me di cuenta de lo profundo de sus palabras:

"Nunca subestimes el poder de tus acciones: con un pequeño gesto, puedes cambiar la vida de otra persona, para bien o para mal. Dios nos pone a cada uno frente a la vida de otros para impactarlos de alguna manera".
Hay personas que se dedican a iluminar las vidas de otros con su alegría, y su cariño, y eso a veces vale mucho.
"Los amigos son ángeles que nos llevan en sus brazos cuando nuestras alas tienen problemas para recordar como volar“



REMITIDO POR: María
Colaboradora de A.L.M.

** Non todo é o que poida parecer....




VIÑETA GRÁFICA REMITIDA POR: Toupeiro
Colaborador de A.L.M.

domingo, 14 de febreiro de 2010

** San Valentín, Faustino, Santa Juliana y todo el santoral

COMPOSTELA. Alvariño



Colaborador de A.L.M.


San Valentín es un invento de los curas o de El Corte Inglés. Como no tengo ganas, no voy a ponerme a indagar sobre los orígenes históricos del fenómeno. No vale la pena, sospecho que sería una ocurrencia de un mandamás de algún centro comercial. La verdad, me importa un carajo, con perdón, la patente del tinglado. Hoy, me preocupan más otros temas.

Tengo un problema. No sé muy bien como explicároslo. No tiene que ver con el santo del día, es algo más complicado. Que hoy sea San Valentín solo es un complemento circunstancial de la cuestión. Tengo miedo, estoy bloqueado. Sí, soy yo, Alvariño, el de siempre. El miedo, aunque haya quien piense lo contrario, no es propiedad exclusiva de mi ave nocturna preferida.

Recordáis la letra de Mecano:
"Pero cuanto más me cura
al ratito más me escuece
porque amor es el empiece
de la palabra amargura"


Pues, ahí está la clave: “el amor es el empiece de la palabra amargura”. No me importa contaros esto, como bien dice María, a estas alturas y después de tantas horas de vuelo… Lo que ya no me apetece nada es entrar en los detalles, en el cómo, cuándo y dónde. Es un recuerdo que me resulta incómodo. Lo he pasado mal, tan mal, que lo mismo que un gato escaldado, le he cogido miedo al agua del riachuelo.

Lo que más me ha costado es volver a ser yo, en singular. Siempre he pensado que la libertad y la soledad son las dos caras de la misma moneda. A veces me siento solo, en las noches de tormenta, por ejemplo. Otras veces, pienso que esos ratos de soledad son el peaje de la autopista libertad. Os preguntaréis si he sido feliz. Sí, durante una etapa de mi vida he sido feliz siendo absolutamente libre, sin ser un libertino. ¿Y ahora qué? Ahora siento que me he perdido algo importante y como atenuante diré que no quería sufrir más y que el fondo del mar, matarile rile rón, es un lugar muy oscuro.

Pensaréis que la sigo queriendo, a ella, a la persona que ha hecho de mi el hombre más feliz de la tierra y el más desgraciado. Ya no. Hoy, después de tanto tiempo, ni le guardo rencor ni especial afecto. Nada. Lo que me pasa es que me cuesta quitarme la coraza y decir las cosas. Hoy, porque a alguien se le ocurrió, es el día de decir “te quiero” o “me gustas”. Porque toca, porque debe ser así, por lo menos para la gente que vive muy pendiente del calendario y las fases lunares. Vaya por delante, no me gusta eso de ponerle al amor horario y fecha en el calendario. Pero, también es cierto que esta fecha me coloca frente a mis temores. Ya sé que no me vendría mal un ahuyentador de fantasmas. Voy a buscar en google. No encuentro nada, cada cual parece que se apaña a su manera. Será cosa de seguir el método intuitivo. Bueno, voy a intentarlo. María, me sale en inglés, creo que voy por buen camino con la lengua de Shakespeare. Allá voy: “you make me feel so happy”, que significa, más o menos, que no se pierde el tiempo cuando se le piden deseos al arco iris. Es una traducción libre, María. Ya sé que arco iris se dice rainbow.

** A Frase Máxica de...Gabriel García Márquez: amar


"So porque alguén non te ame como ti queres, non significa que non te ame con todo o seu ser"



Gabriel García Márquez

venres, 12 de febreiro de 2010

** ¡FELIZ CUMPLEAÑOS, MADIBA!

PONTEVEDRA. O Moucho



Colaborador de A.L.M.


Hoy quiero recordar a una gran persona que ha sabido cambiar la mentalidad de su país, y ha dado un ejemplo a toda la humanidad, de saber estar, concordia y democracia. Este hecho le ha valido muy merecidamente que se le otorgase el premio nobel de la paz en 1993, al igual que otros infinitos premios otorgados. Actualmente, se esta viendo en los cines una película que muchos de vosotros habréis visto, dirigida por el afamado director norteamericano, Clint Eastwood, titulada Invictus, basada en hechos reales y protagonizada por Morgan Freeman (como Nelson Mandela) y Matt Damon. En esta película podemos ver lo profundamente humano y sabio que es Mandela. A pasado de luchar por una Sudáfrica dividida por el racismo irracional y retrogrado, y una vez conseguido su objetivo, a evitado que sucediese un vuelco en la situación social de la población, que pudiese provocar enfrentamientos entre la población blanca y negra. Logra que la población olvide sus odios y prejuicios, sin recurrir a métodos drásticos, como los ocurridos en otras naciones de África o incluso de Iberoamérica, donde unos se ven despojados por la fuerza de sus derechos y propiedades a favor de otras personas. Consigue reconciliar a los dos bandos y crear un estado democrático donde la estela del racismo se difumine casi hasta la desaparición, y la población respire como un país unido. Y eso que ha pasado mas de 30 años encerrado en una cárcel por creer en la igualdad. Se ha enfrentado a su propia gente que también tenía prejuicios y mostraban aspectos racistas y radicales, llegando incluso a provocar la ruptura de su núcleo familiar.

Hace poco a cumplido 92 años, y Madiba (como se le conoce entre la gente de su propia tribu), ha decidido celebrarlo en compañía de un carcelero que ha convivido con el durante su cautiverio, llegando a ser grandes amigos. Todo un ejemplo de concordia, humildad y sociabilidad. Ojalá otros dirigentes de otros países tuviesen su mismo pensamiento de igualdad y fraternidad.

Recomiendo ver la película, para el que no la ha visto. Agradezco a Clint Eastwood, su director, que nos regale esta joya cinematográfica. Por lo que se ve, sus películas siempre nos habla de los prejuicios raciales que afectan en la sociedad. Por último, quiero felicitar a Madiba por su cumpleaños, y por su personalidad arrolladora que nos ha enseñado tanto y que tanto debemos aplicar en nuestras vidas. ¡Qué sigas viviendo muchos años y sigas dando ejemplo con tu vida!

** ¿Con Humor ou con resignación?


Viñeta gráfica feita por DÁVILA



ENVIADA POR: O Moucho
Colaborador de A.L.M.

martes, 9 de febreiro de 2010

** Cuatro estrea hoxe a tempada final de Pérdidos

SANXENXO. Julio Torres



Hoxe Cuatro estrea a derradeira tempada da serie "Pérdidos ". Como novidade para esta última tempada cabe subliñar a posibilidade de podela seguila en castelán ou ben -e aquí está a novidade- en inglés con subtítulos en español.

@s seguidores estamos de noraboa. Ougallá o final estea acorde coas expectativas levantadas. Non vai ser fácil. Pola miña parte xa estou desexando que empece. ¿Que pasará con Locke, Jack, Kate, Sawyer e o resto de personaxes? ¿Que acontecerá coa illa?. Moitos misterios que quedan por resolver e que se empezarán a desvelar xa.

** A Frase Máxica de...Mario Benedetti


" Cinco minutos chegan para soñar toda unha vida, así de relativo é o tempo "



Mario Benedetti

venres, 5 de febreiro de 2010

** Elegance is an attitude ou noite de tormenta

COMPOSTELA. Alvariño


Colaborador de A Lareira Máxica

Pois iso: elegante is an attitude and love too, other attitude more. Deixo o inglés, very difficult to me, and paso ó galego. Anque pensándoo ben, podería crear unha nova lingua: o galenglish. Non está nada mal iso de ser innovador. Dentro de nada, e se prosperan os plans de Feijóo, os meniños, children, galegos falarán así, of course. Well, de qué vai isto, de attitudes, de elegance ou de love. De todo e de nada. Concretando: eu quería falar, today, das noites de tormenta.

Vaia inverno nos tocou, si de algo andamos sobrados foi de noites de tormenta. A priori, parecen un fenómeno atmosférico totalmente indesexable. Supoño que será así para a maioría da xente. A min tampouco me agradan as tormentas, anque teño que recoñecer que, dun xeito un tanto inexplicable, axudáronme a coñecer unha nova dimensión da soidade. A soidade da noite de tormenta. A soidade ten moitas caras e todas elas moi desagradables. Ata agora, a peor cara que lle vira foi a soidade que se pode chegar a sentir estando rodeado de xente. É dura. Non era xente que eu non coñecera ou que non me falase. Era que tiña tan pouco en común con eles, tan pouco que compartir,…

A soidade da noite de tormenta tamén produce desacougo. É de noite, estás na cama, o vento e a chuvia non dan tregua e ameazan con romper a ventá. Empezas a dar voltas na cama. Levántaste a beber. Botas unha mexada. Volves para a cama. Marcha a luz. Non tes sono. Estache empezando a doer a cabeza. Tes mocos e non atopas o pañol. Un trono estala no ceo, outro máis, e outro. O aire segue bruando. E así, rodeado deste panorama dáste conta de que ó teu lado non hai ninguén que te abrace. Iso é o peor. Xa non das máis voltas na cama, faste consciente da realidade e quédaste quieto. Estás so. A tormenta non acouga e, paradóxicamente, os pensamentos vanse clarificando. Xa non botas en falta un abrazo, non. Hoxe non é unha noite calquera onde case todo da igual. Hoxe é noite de tormenta. Hoxe non estás para caralladas nin frivolidades das túas. Hoxe telo claro, esa ausencia ten nome, un só nome que se repite unha e outra vez na túa cabeza.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!



    Coa chegada da luz da maña non queda outra que mergullarse na rutina habitual e as sensacións da noite de tormenta vanse cambiando por preocupacións doutro tipo.

    Hoxe, mentres trato de distraerme cunha revista na sala de espera do dentista, atopo un anuncio dun reloxio que ten como slogan “elegance is an attitude”. O reloxio é un Longines. Pode ser, en parte, soamentes en parte. Unha persoa ordinaria non se pode converter nunha persoa elegante porque vista un traxe de Armani, falta a actitude e falta todo. E viceversa, á persoa máis elegante do mundo seguro que lle queda mellor un traxe de Armani que un chándal do mercadillo. Di Nati Abascal, unha muller elegantísima e moi entendida nestes temas, que a clave da elegancia reside en saber mesturar Chanel, por exemplo, con Zara. Bueno, volvemos ó de sempre, tamén fai falta ter algo de Chanel para facer unha boa mestura. Do que non teño dúbida é da importancia das nosas actitudes. As actitudes son vitais. Somos nós mesmos os que vamos abrindo e pechando camiños coas nosas actitudes. No amor, que non é máis que unha das múltiples facetas da vida, tamén. Escribilo é sinxelo. Levalo á práctica xa é máis complicado. É cousa de dous e xa se sabe, pode haber choque de… actitudes.

** A Frase Máxica de...Julio Cortázar


" Ven a durmir comigo: non faremos o amor, el faranos "



Julio Cortázar

luns, 1 de febreiro de 2010

** TVE: menos publicidade, pero as mesmas tixeiras

SANXENXO. Julio Torres



Como xa sabedes, desde o día 1 de xaneiro TVE xa non emite publicidade (agás aquela ligada a patrocinadores de eventos deportivos como pode ser o caso da Liga ACB de baloncesto). Con todo, sí que emite bastantes promos de programas, series ou películas que van botar en TVE. Pero algo se avanzou.

No que se sigue sen avanzar é no tema das películas, máis en concreto dunha vez que terminan: dos títulos de crédito. Dame moita rabia que se corten os títulos ós dous segundos. Coido que é unha falta de respeto, non so para os telespectadores senón, e sobre todo, para as persoas que fixeron posible a película. A "técnica" de cuasi elminación dos títulos de crédito foi introducida en España polas televisións privadas. E como todo o malo se contaxia pois...TVE non foi menos. Tiña a esperanza que unha vez eliminada a publicidade se respetarían os títulos de crédito completos. Pensaba que incluso lle podía interesar á propia TVE para encher uns minutos de programación e non so ampararse nas promos da cadea. Pero nin con ésas.

Noutras series, as letras ou son pequeniñas pequeniñas pequeniiiiiñas ou van a toda velocidade. É o que está acontecendo cos créditos finais da serie "Cuéntame" desde o ano pasado. Antes non. En fin, que supoño que terán medo á que se lle marchen televidentes, pero como televisión pública que é debería dar exemplo de cultura e "educar" ó resto de televisións. A mala práctica de cortar os títulos de créditos ou restarlles importancia de maneira esaxerada non deixa de ser unha involución cultural. ¿Vós que opinades?

** A Frase Máxica de....Bertolt Bretch


" Hai persoas que loitan un día e son boas. Hai outras que loitan un ano e son mellores. Hai aquelas que loitan moitos anos e son moi boas. Mais hainas que loita toda a vida. Esas son as imprescindibles "



Bertolt Brecht

sábado, 30 de xaneiro de 2010

** Pontevedra: Ciudad de la cultura de la provincia

PONTEVEDRA. O Moucho


Colaborador de A Lareira Máxica

Foto: O Moucho ©


Pontevedra. Ciudad capital de nuestra provincia. Me desilusiona profundamente que una ciudad que quiere sobresalir por encima de las demás ciudades de la provincia, siga empeorando su imagen a pesar de los diversos gobernantes que la rigen o rigieron. Sobre todo en cuanto a la imagen que refleja al visitante que busca el apartado de cultura en esta ciudad. Me refiero en concreto al llamado Palacio de Congresos y exposiciones de la ciudad de Pontevedra, más conocido como Pazo da Cultura. Ya no voy a hablar de los infravalorados usos que se le da, sobre todo en lo correspondiente al auditorio. Tampoco voy a comentar el penoso gusto del arquitecto a la hora de construir en un recinto donde da la sensación de que se han desperdiciado metros y metros cuadrados que apenas tienen utilidad o de lo horrendo y feo que me parece la arquitectura del artista. No todos tenemos los mismos gustos. Para algunos es algo contemporáneo y moderno, para mi me parece un lugar aburrido, triste y poco atractivo.

Lo que me quiero centrar es en la hermosa vista que el visitante alcanza a ver cuando llega con su coche o a pie, junto este edificio. Cual fue mi sorpresa que en el aparcamiento comprendido en este complejo, muy cerca de la entrada principal del palacio de exposiciones y cercano a las escaleras que dan acceso al auditorio, ocupando toda una amplia zona de aparcamientos, te encuentras con al menos, 8 coches perfectamente aparcados, pero que demuestran que han sido abandonados por los propietarios y autoridades. Parabrisas rotos, falta de ruedas, ventanillas destrozadas,… Toda una chatarrería de coches que al estar situados en un complejo cultural que pretende ser de relevancia para la ciudad dan una penosa imagen como la que veis en las imágenes que os aporto. ¿Es esa la imagen que quiere dar la ciudad de Pontevedra al visitante?

Y eso no es todo. Al otro lado del recinto, existe un amplio aparcamiento en el cual han decidido instalar los botellones de la gente joven, provocando otro tipo de daños. El aparcamiento aparece entre baldosas y baldosas cubiertas de trozos de vidrio o cristales, efecto del botellón, lo que representa un peligro para los neumáticos de los coches o para cualquier persona que por cualquier motivo tenga la desgracia de caer al suelo. Además en la fachada sur del recinto de exposiciones las largas cristaleras están llenas de pintadas y grafitis de dudoso gusto. Alguien muy inteligente debió de proponer colocar unas lonas en el interior del edificio para que non se viesen las pintadas desde el interior. ¡Menuda idea! En vez de limpiar las pintadas, mejor taparlas al público visitante. Debe ser que es mas barato. En fin, que no me parece que Pontevedra esté a la altura para presumir de cultura. Y ya no me meto con otros lugares como el llamado illa das esculturas, que suele no tener ningún tipo de mantenimiento. Pero eso es otra historia. ¿De que sirve gastar millones en edificios que son para el enriquecimiento publico de la gente, si los llenamos de coches abandonados, pintadas, cristales rotos,…? Pensemos un poco en estas cosas.











Fotos: O Moucho (A Lareira Máxica) ©

** A Frase Simpática de....Les Luthiers: paxariños...


" Se un paxariño che di algo debes estar tolo pois oa paxaros non falan "



Les Luhtiers

venres, 29 de xaneiro de 2010

** Liras turcas vs moedas de dous euros. Ollo!!!

ATENCION !!!

Desde el dia 1 de Enero, en Turquía tienen una nueve moneda, la "nueva lira turca" (Yeni Turk Lirasi ), que sustituye a la lira antigua, bastante desvalorizada.
Cuando haya visto la nueva lira, notara que es bastante parecida a la moneda de 2 euros.
Si compara estas 2 monedas, comprobará que aparentemente son iguales (una parte de cobre central rodeado por una parte de niquel), teniendo sensiblemente, también el mismo tamaño.
Una cara de la moneda tiene, como muchos euros, 1 cabeza sellada ( en este caso trata de Ataturk, como en los euros mostramos al rey de España, o al Rey de Bélgica…).
La única diferencia es que, en lugar de 2 euros, tiene un 1 en semejanza a las monedas de 1 euro. Esta lira turca es una imitación de la moneda de 2 euros.

Solo que vale apenas 0,4 euro (en Europa no tiene validez, osea, que no vale nada)
Apenas permite dar cambio, favoreciendo asi a robos sustanciales.
Por lo tanto, estad atentos, comprobad bien que vuestras monedas de 2 euros, no son liras turcas, porque ya comenzaron a circular.
Espero os sirva de ayuda.



REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Goethe: un mesmo



" Cando o home non se atopa a sí mesmo, non atopa a ninguén "



Goethe



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 23 de xaneiro de 2010

** En cien palabras: Diluvio

La tarde se ha vuelto gris. La carretera río sin peces. Palabras vacías llenan el tiempo. Hablar por hablar, sin decir nada. El viaje ha sido largo. El otoño más corto ha durado un día. Hoy, ya es invierno en mi corazón. El calendario me lleva la contraria y el diluvio me da la razón. Adiós definitivo al verano. Demasiadas cosas pendientes, este verano ha sido muy raro. Últimamente todo es un poco raro, la azalea ha florecido en otoño. Mi casa debe tener un microclima especial. Palabras vacías llenan el folio. Las farolas se encienden. Estamos llegando a Santiago.



TEXTO ESCRITO POR: Polizón
Colaborador de A Lareira Máxica

luns, 11 de xaneiro de 2010

** La Mirada del amor

El rey estaba enamorado de Sabrina: una mujer de baja condición a la que el rey había hecho su última esposa.

Una tarde, mientras el rey estaba de cacería, llegó un mensajero para avisar de que la madre de Sabina estaba enferma. Pese a que estaba prohibido usar el carruaje personal del rey, infracción que se pagaba con la cabeza, Sabrina subió al carruaje y corrió junto a su madre.

A su regreso, el rey fue informado de la situación.
-¿No es maravillosa?-dijo-. Esto es verdadero amor filial. No le ha importado jugarse la vida para cuidar a su madre. ¡Es maravillosa!

Cierto día, mientras Sabrina estaba sentada en el jardín del palacio comiendo fruta, llegó el rey. La princesa lo saludó y después le dio un mordisco al último melocotón que le quedaba en la cesta.
-¡Parece bueno!-dijo el rey.
-Lo es -dijo la princesa y, alargando la mano, le cedió a su amado el último melocotón.
-¡Cuánto me ama!-comentó después el rey-. Renunció a su propio placer para darme el último melocotón de la cesta. ¿No es fantástica?

Pasaron algunos años y, a saber por qué, el amor y la pasión desaparecieron del corazón del rey. Sentado con su amigo más íntimo, le decía:
-Jamás se portó como una reina… ¿Acaso no desafió mi autoridad usando mi carruaje? Es más, recuerdo que una vez me dio a comer una fruta mordida.

La realidad es siempre la misma. Y lo que es, es. Sin embargo, como en el cuento, el hombre puede interpretar una situación de una manera o de la contraria. “Cuidado con tus percepciones” decía Badwin el sabio.

SI LO QUE VES SE AJUSTA “A MEDIDA” CON LA REALIDAD QUE A TI MÁS TE CONVIENE…
… ¡DESCONFÍA DE TUS OJOS!


UN RELATO DE Jorge Bucay


ENVIADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica...sobre a sabiduría



" É unha enorme desgracia non ter talento para falar ben, nin a sabiduría necesaria para pecha-la boca"
Jean De La Bruyére




FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 6 de xaneiro de 2010

** A inocencia perdida

SANXENXO. Julio Torres



A noite de Reis e o día de Reis simbolizan a inocencia dos nen@s, que ansían a chegada destas camelicas figuras e que son capaces de imaxinarse o inimaxinable e xustificar o que non ten xustificación. Mesmo a omnipresencia pode co cansancio dos Reis e as horas de traballo se multiplican ata acadar o infinito.

O día de Reis o despertar dos cativ@s -rápido como un lóstrego- retrata os desexos e as esperanzas reflectidas instantaneamente nun gran sorriso de ourella a ourella ó abrir os regalos. Un sorriso e unha felicidade que non teñen precio e que mesmo son contaxiosas. Un neno empeza a deixar de ser inocente cando descubre que os Reis non son os que pensaban que eran, senón que son... E non son tres...

Os Reis supoñen a última pedra do consumo navideño e a antesala das rebaixas, os Reis dos adultos. Mero consumismo en bastantes casos.