viernes, 22 de octubre de 2010

** ¿Ti que farías no seu caso? Axúdalle a decidir


CORUÑA. María
Colaboradora

Non sei se este é o mellor lugar para redactar esto. Seguramente non o sexa. Nen sequera sei se ten cabida aquí. Igual Julio decide que non. Pero como fai moito, moitisímo, tempo que me está pedindo que escriba, e eu téñolle un gran cariño a este blog e máis que nada, eu actúo moito por impulsos, pois ocurríuseme recurrir a vós. Vós sabedes que cando un está desesperado fai case calquera cousa.

En fin, déixome de explicacións e xustificacións. Se Julio decide publicalo e me queredes dar a vosa opinión, agradeceríao enormemente. Se non se publica, servirame en calquera caso para poñer por escrito ideas que bullen na miña cachola e que preciso poñer en orde. Se Julio decide publicar esto, agradecería moitísimo que todos me désedes a vosa opinión. Primeiro, pq homes e mulleres non pensamos igual con respeto a certos temas, e segundo, pq sempre é máis doado ver as cousas dende fóra, cando un non está implicado no asunto en cuestión.

Veredes. Fai un tempo coñecín un rapaz. Separado. Decidimos comezar unha relación. Eu non teño demasiada experiencia en canto a homes ou relacións, así que digamos que me cambiou un pouco os meus esquemas. Digamos que non é como os homes os que eu estaba acostumada. Non sabería explicarme moi ben. Eu son bastante fría á hora de expresar os meus sentimentos. Son bastante calculadora. Deixo que a cabeza actúe, ás veces, máis que o corazón.

O caso é que este home debeu chegar a miña vida nun momento de baixón afectivo ou non sei porque habitualmente non me tería comportado como o fixen. Falando claro, ata daquela nunca actura dese xeito. Nunca me deixara levar de tal maneira por outra persoa. Sempre souben que unha de dúas, ou me estaba namorando tolamente como non o fixera endexamáis, ou estaba toleando pero de verdade.

El é un rapaz moi cariñoso, moi aloumiñador. Moi de "quérotes", "corazón", "vida miña" bla bla bla. Cousas todas elas que a min non che me gustan moito que digamos. Non creo que teñan nada de malo, pero nin eu son dada a prodigarme nese tipo de comentarios, nin creo que veñan moito a conto cando levas 2 días con unha persoa. A todos nos gusta que nos queiran e nolo digan, pero cando realmente é asi. Creo que cando dis unha cousa moitas veces, acaba perdendo o seu valor verdadeiro. Non sabería explicarme. Está ben decirlle a tua parella que a queres cando realmente é así. Pero estar todo o día co conto do quérote na boca, e máis dende o primeiro día, pois para min fai que cando realmente despois queres a esa persoa, a palabra "quérote" perda valor. Non sei se me explico.

Ben, comezamos unha relación. Ó pouco tempo unha amiga del á que eu non coñecía ponse en contacto comigo para decirme que é a súa amante dende fai non sei canto tempo. Uns 3 anos ou unha cousa así. Imaxinarédesvos a miña reacción.

Resumindo moito pq senón esto alagaríase eternamente, chegamos a conclusión de que a tipa si fora a súa amante durante o tempo que el estivo casado e incluso cando se separou seguiron véndose. Pero ó parecer, digo o parecer pq eu poño todo en cuarentena, mentras estivo comigo non estivo con ela.

Pero a raíz diso eu empecei a dubidar de todo e a saber moitas cousas que antes non sabía. Como que por exemplo o seu matrimonio so era tal de cara a galería. Ámbolos dous tiñan outras relacións paralelas. Non sei quen foi o que empezou, si sei que el se enterou de que ela lle poñia os cornos, e polo visto el tamén llo facía a ela.

Sei que deixo moitos detalles no aire pero como dixen antes, non é cuestión de aburrirvos con culebróns. Se algún dato vos resulta relevante podo comentalo máis tarde.

Costoume decidir seguir con el despois de enterarme de todo esto pq para min o pilar base dunha relación é a confianza e eu sabía que me ía costar volver a confiar nel, e peor aínda, sabía que ía estar coa mosca detrás da orella todo o tempo, e iso non me parecía xusto nin para min, nin sobre todo para el. Se estás con alguén ten que ser confiando nel. Se vas ter que estar todo o tempo desconfiando, mellor déixao e punto.

Iso estiven a punto de facer, pero el demostroume por activa e por pasiva que lle importaba e que quería loitar pola nosa relación.

Volvemos, pero o que dixen antes pasou, e cheguei ata a cotillear no seu móbil.Non descubrín cousas alarmantes, máis si un par de sms de 2 tipas diferentes, ó principio da nosa relación, moi cariñosos. Con cariñosos refírome a que incluía algunhas das cousas que me chamaba tamén a min. Xa sabedes, palabritas desas pasteleiras tipo corazón, cariño bla bla bla.

As miñas dúbidas son se seguir con el ou deixar a relación dunha vez por todas porque neste plan o único que fago é comerme moitísimo a cabeza e de rebote, comerlla a el. Eu estou mal pq desconfio, fágollo saber a el e o final os dous estamos mal.

Eu penso que se xa á súa muller lle facía o que lle facía, eu non vou ser unha excepción. Se a ela, coa que levaba tempo casado lle poñía os cornos ,que non me vai facer a min que acabo de chegar á súa vida?

Por outra parte, queda claro que o tipo é un "playboy" de caral.... Un tipo mullereiro. El dime que se cometeu erros no pasado, se agora non ten dereito a enmendarse e rectificar. Pero a min costame moitísimo crelo. E non quero esperar a ver as evidencias diante da miña cara para darme conta de que me está tomando polo pito do sereno.

Evidentemente, eu queroo, senón non me costaría tanto tomar unha decisión. A ver que opinades vos do tema, pero unha cousiña antes de deixarvos opinar. Por favor, tede en conta que estamos falando de sentimentos, que a que está metida no allo e sinte o que sinte son eu. Que resulta moi doado decir, deixao e evitaste complicacións, porque eso xa o sei eu tamén, pero unha cousa é dar consellos dende fora, e outra diferente estar no meollo da cuestión.

Dígoo porque se fose un de vos o que pedise consello, eu seguramente lle diria iso, que pasara do tema, que xa atoparia a outro e así evitabase pasalo mal, pero o asunto é que aquí mal xa o vou pasar de calquera xeito. Logo, polo menos, que sexa tomando a decisión correcta.
Grazas de anteman.

39 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!! :

Meiguiña dijo...

María permiteme antes de nada decirche que nunca se toma una decisión correcta porque o que é correcto agora pode non selo mais adiente.

Non todolos homes son iguais, nin todas as mulleres, que quero dicir con esto? Si o queres e el demostrache que te quere e non a pillas en ningun renuncio, porque tirar pola borda esta relación?

Non por serlle infiel a muller tenche que ser infiel a ti e outra cousa cando un comenza unha relación non conta TODO, hai cousas que é millor non saber.

Eu que faria? Darlle unha oportunidad o amor.

Espero e desexo haberche axudado.

Bicos meigos

Julio Torres dijo...

Por suposto que ten cabida algo teu en A Lareira Máxica. Aínda que xa falamos do tema antes de publicar o teu artigo e xa che fixen saber a miña postura, insistir en que a fidelidade e a confianza debe ser a base dunha relación de parella, do contrario sería todo unha pantomima.

Saúdos máxicos e moita sorte.

María dijo...

Eso é o que digo eu Julio. Aínda que Meiguiña parece discrepar un pouco. Ti dis Meiguiña que o principio dunha relación nunca se conta todo. A ver, todo, coma sempre, ten matices. Non se conta todo pq evidentemene se precisa tempo pa coñecer a alguén e porque tampouco vas contando a túa vida por aí de boas a primeiras. Ata aí, ben, pero home, tamén enterarte de certas cousas cando xa levas tempo con alguén ... pois non sei eu. Vamos, que unha cousa é non contar pq non ven a conto, e outra ocultar deliberadamente. Claro, el non me ía contar que lle fora infiel a muller, pq entón xa eu andaría mosca.
E si, tes razón en que eu non o pillei en nada, pero como di Julio e eu estou totalmente de acordo, a confianza e o pilar fundamental para min de calquera relación. Do tipo que sexa. E non me gusta ter que estar todo o día mirando por encima do hombro. Que cha poden meter doblada é algo que todos sabemos, pero non por eso vas ter que estar pensando sempre mal. E o que toda esta situación provoucou en min é precisamente eso. Que en canto vexa calquer tontería me poña a pensar se é so iso: unha tontería, ou pode haber algo máis detras.
Un exemplo.Chamooo e non responde o teléfono. Teño que xa empezar a pensar ocusas raras? Pq eso sería ser unha celosa compulsiva. E eu non o son. Ou o que é peor: unha paranoica. E tampouco me quero convertir niso. Nin quero, nin creo que sexa xusto para a outra persoa.
Pero daquela, que me queda? Seguir con el ata que me medren uns cornos de 10 centímetros para poder ter algo concreto sobre o que tomar unha decisión?
E que opinar é moi fácil pero imaxinade que con este panorama el recibe por exemplo unha chamada dunha tipa "sospeitosa". Como tería que reaccionar eu ante iso? Como a típica noiva celosa preguntando quen é, onde a coñeceu, a que adica o tempo libre etc?
E que iso, simplemente, non vai comigo.

Mariam dijo...

¡Hola María!
Pídesnos a nosa opinión, resúltame difícil opinar... Non me gusta xulgar a nadie, cadaquén é como é, ás veces hai que facer un esforzo moi grande para comprender ás persoas. Eso por unha parte.
Por outra, vexo que sofres. ¿Para qué sufrir? Vale, quérelo. ¿Vale a pena sufrir por él, compénsache emocionalmente? ¿Estás disposta a compartilo? ¿Eres tradicional ou liberal? ¿Cambia a xente? ¿Estás disposta a cambiar ti?
En fin, demasiadas comeduras de coco. Non me gusta, todo debería ser moito máis sinxelo, ¿non?
Xa me gustaría ter unha bola máxica e agora mesmo botarlle unha ollada. Sinceramente, lendo o que ti nos contas, creo que os vosos plantexamentos vitais son moi opostos. ¿Futuro? Se queres coñecelo vas ter que arriesgarte, pode irche ben. A outra alternativa xa sabes cal é. De ti depende, María. Non podo axudarche máis.

Alvariño dijo...

¡Uf...! Eu dando consellos son un desastre, vaia por diante. Se queres podo trasladarlle o tema a miña recua de conselleiros particulares que seguro que estarán dispoñibles.
Non sei que dicirche, estás demasiado alterada. Deberías tomarte un tempo, unha tila, e reflexionar. Creo que este tema te supera.
Mira, si eres capaz de esquecer o pasado, deberías tirar para diante e non lle facer caso ás historias de terceiras persoas que cheguen ós teus oídos, ¿non te das conta de que a amante é unha resentida que anda a malmeter para ver si vos rompe a relación? Si él non lle importara non tiña porque chamarte a ti, ¿non crees? Ollo con ela, nótase que está moi dorida. Ó mellor esa muller tiña pensado empezar unha relación formal co seu amante cando este se divorciara e ti eres a súa rival. É unha teoría, claro, non o sei con certeza. É moi raro que unha muller manteña unha relación tan longa, anque sexa clandestina, sen ter algún tipo de plan de futuro.
Pero, se non confías nel, nas súas boas intencións, o máis probable é que a vosa relación se acabe rompendo. Os celos son moi tóxicos e enchen moito.
A ver, si o deixas, acabouse. Se segues con él, hai dúas alternativas: pode saír ben ou mal. ¿Eres feliz? ¿Por qué non vivir o momento e o que teña que vir xa virá? Ademais, a certa idade tódalas persoas teñen pasado, ninguén está libre das pantasmas. Tampouco é normal andar ventilando eses temas. É máis, ata me parece desagradable. ¿Qué sentido ten falar deso agora? O pasado xa pasou. Logo, ¿imos ser rehéns do noso propio pasado, dos nosos errores?
¡Vive, María !

María dijo...

Vedes? Esto é precisamente o que esperaba plantexándovos esta dúbida existencial miña. As diferentes opinións, e sobre todo, esperaba, ou contaba, coa opinión dos rapaces. A túa axúdame moito Alvariño, pq, unha vez máis, me serve pa darme conta das diferentes visións que podemos ter sobre un mesmo tema homes e mulleres. A min non me gustaba pensar que vose así, pero o final vai resultar certo que homes e mulleres vimos de planetas diferentes. A min gustábame máis falar de persoas ca de sexos, pero bueno.
Digo esto pq o que ti me prantexas Alvariño é xusto o que me di el. E que, por outra parte, eu non acabo de entender. Para min si é importante o pasado. Claro que todos temos un, pero precisamente eses pasados son os que nos converten nas persoas que somos agora. Que igual debería intentar ver ese pasado seu doutro xeito, pois igual, pero eu que sei.
Preguntádesme moitas cousas.
Mariam dime se estou disposta a cambiar, se son liberal ou tradicional etc etc etc. Pois home, son mais ben tirando a tradicional. Que queres que che diga, iso de compartir levoo fatal en calquera ámbito da vida. E disposta a cambiar, creo que xa fixen os meus cambios persoais e particulares dende que estou con el. Intento entender que hai outras formas de ver a vida ademáis da miña propia. Pero outros cambios maiores, dame que non, que non estou disposta.
Unha dúbida que me queda do teu post é iso de que a partir do meu escrito deduces que temos prantexamentos vitais moi diferentes. Iso fíxome pensar, pq eu non o vía tan así. Igual si temos formas distintas de entender a vida en parella, que tampouco o creo porque ten en conta que todo esto que eu vos traslado son as cousas que me contou a outra tipa (a palabra amante gústame tan pouco), non as que el di compartir.
En canto a ti Alvariño, penso que diches no clavo en canto o tema da outra tipa. Eu, coma ti, opino de oidas, e tampouco quero afondar moito no asunto, pero paréceme que si, que eso mesmo que ti dis é o que pasou. Ela tería unhas expectativas que o non verse cumpridas, pois pasou o que pasou. Tampouco creo que a súa intención ó intentar poñerse en contato comigo fosen tan malas, ou igual si. Pero fosen cales fosen as súas intencións, creo que todo esto serviu para algo bo, para que ela se dese conta de que el so a estaba utilizando. De que estaba xogando con ela pq cando unha muller se crea expectativas non soe ser da nada. Algo faría ou diría tamén el para que ela pensase o que pensaba. Digo eu. Se algún home quere rebatir esta idea, está no seu dereito.
Por tanto, o meu resume final é ese. Estou disposta a empezar algo con alguén que adoita xogar coas persoas? Con alguén que nos respeta tan pouco que nos trata dese xeito? Porque digo eu, tan especial son eu que a min me vai tratar diferente? Quen me di a min que pasadomañá non son eu que está no lugar onde estaba agora esa tipa? Quen me di que o mes que ven non é de min de quen estamos falando neses términos e non son eu da que se di que me creei expectativas a partir de nada? E iso si que non.

María dijo...

Sempre se me queda algo no tinteiro.
Alvariño: eso da tila, o tempo para reflexionar etc, xa mo comentara alguén antes ca ti. Julio tamén é desa opinión. Supoño que debería tomalo en conta cando tantos opinades igual.
O de pedir opinión ós teus múltiples conselleiros.Por min, adiante. Entre tantos seguro que hai opinións pa dar e tomar, e o interesante é ver as distintas versións.
En canto ó de esquecer o pasado. Quen me dera poder decir eso que tanto di Vicky Martín Berrocal cando lle preguntan sobre certos supostos mozos, amigos ou amantes. Iso de que "ten a memoria xusta para pasar o día". A miña memoría amplíase soa cando de certos temas se trata.
E en canto ó de que a confianza é o pilar da relación, creo que foi unha das ideas coas que empecei o meu escrito.
Co cal, se puidese ser obxectiva neste tema, sumando tódolos números, o resultado que me da e defunción. Morte da relación.
Agora so precisaría a forza e os ánimos necesarios para trasladarllo á funeraria.

Alvariño dijo...

O dos conselleiros era unha broma para quitarlle ferro ó asunto. Este tema é serio e os meus conselleiros son unha panda de descerebrados moi pouco recomendable. Teño que facer unha remodelación no gabinete, como fixo Zp.
Por alusións, eu creo que unha muller pódese crear expectativas a partir de case nada. Ó mellor ela namorouse e pensou que el tamén se terminaría namorando dela. Outra posibilidade é que puido haber algo entre eles, algo máis que sexo, e que iso tamén se acabara. Como ves, as posibilidades son moitas, todo conxecturas porque a verdade, o que realmente pasou, solo o saben eles.
Fas moi mal facéndolle caso a unha estraña. Pensa friamente, ¿por qué te ía chamar a ti? Está rabiosa, senón non o faría, daríalle exactamente igual. ¿Anda a xente normal chamando ás novas parellas dos seus ex? Creo que non, a non ser que pretenda algo, anque so sexa fastidiar. Eu opino que deberías pasar da chismosa esa, por iso mesmo, por ser unha chismosa.
En canto a vida matrimonial, non debes pecar de inxenua, moitos matrimonios son pura pantalla. Un divorcio acarrea, sobre todo para os homes, consecuencias persoais, (perda de contacto cos fillos) e económicas (ter que deixar de vivir no domicilio conyugal, pago de pensións...), que fan que moita xente opte por "solucións intermedias". De feito, coñezo algunhas parellas que viven na mesma casa, moi civilizadamente, e fan vida separada. O mundo cambiou moito e os vellos esquemas son iso, vellos esquemas.
Por outra banda, hai mulleres ás que lles da igual o que faga o seu marido con tal de non perder o seu status económico. Fan o parvo e xa está. Viven en boas casas, teñen os fillos non mellores colexios, non van ter ningunha dificultade para pagarlle boas carreiras e todo iso é o único que lles importa. Tamén coñezo exemplos. É o que ten coñecer moita xente, teño un exemplo para cada necesidade. Con isto quero dicir, que ó mellor ese home teu non é perfecto pero, se ti te namoraches locamente del, algo bo tamén ten que ter.
Dis que non foi totalmente sincero. Razoemos, unha cousa é empezar a contar cousas que ti mesmo quixeras esquecer e outra e mentir. Non creo que si tivo unha amante estando casado teña que darche explicacións a ti. É un tema que, a día de hoxe, non che vai aportar nada, so xenera desconfianza, mal rollo. Todos cometemos errores, todos. Non podes facerlle un xuízo tan rápido porque nese veredicto está en xogo a túa felicidade. ¿Compraches a tila? Creo que a caixa trae vinte bolsiñas. Pois iso, vaina tomando e nada de pórse a tolear, tes que tranquilizarte e decidir serenamente.
Máis nada, encantado de axudarche a reflexionar e xa sabes que na Lareira Máxica estás na túa casa.
Outra cousa, non creo que as mulleres e os homes sexamos tan diferentes. Creo que temos moito en común, moito máis do que ás veces pensamos. Eu mesmo, sonche un exemplo. Este mundo éche un baile de máscaras, María.

María dijo...

"Unha muller pódese crear expectativas a partir de case nada"????? Carallo Alvariño. Tes razón. Homes e mulleres non somos de Venus e máis de Marte non. Son eu a que debo ser de Plutón. En que pouca estima nos tes chico. Sinto pero nesto non podo estar contigo. Paréceme máis ben que certos homes teñen recursos pa dar e tomar.
A parte diso, todo o demáis que dis paréceme moi, pero que moi sensato. Aínda así, e por moito que a maioría dos matrimonios deste mundo noso sexan so iso, pura apariencia, non está entre as miñas intencións englobar esa lista. Non che me causa ningún trauma que, como me decía él, se me vaia a estar pasando o arroz. A deus grazas na miña vida haiche moitas cousas. Un home só é un accesorio máis. Un importante si, pero un máis ó fin e ó cabo.
Téñolle dito moitas veces a Moucho que o amor e a parella é algo que se idealiza demasiado cando non se ten, como pa esquecelo agora.
A tila, si, sei que trae moitas bolsiñas, pero no meu super so tiñan unha versión de probas. Unha mostra coma estas que che regalan de cosméticos. E claro, hoxe é domingo. O super cerra.
Por certo, o último capítulo da saga esta é que, finalmente, decidín quedar con el para falaremos. Francamente, non me apetecía moito porque estou dolida, enfadada e como di Alvariño, sei que o mellor era esperar a que a tila fixese o seu efecto. Pero por causas que non veñen a conto era ou hoxe, ou dentro de algúns días. E el pedíumo. E tampouco vía razóns para non facelo. Así que, quedamos. Pero o primeiro que se lle ocurre o santo varón en cuestión é tirarseme o cuello e poñerse a meterme mano por todas partes.
Vergonza me da contar estas cousas. Como de novo Alvariño decía, hai detalles que sobran. Pero que tamén din moito.
Evidentemente, din media volta e marchei por onde viñera.

Alvariño dijo...

Sinto o que che pasou. O comportamento dese tipo é inxustificable. Sen comentarios.
Vexo que non che gustou a miña opinión sobre as mulleres e as expectativas, pensas que é un comentario machista e prepotente. Non é así, ¿non te fixaches nas últimas liñas do que che escribín onte? Son muller e pasoume iso, vin cousas onde non as había. Había simpatía, amizade, cariño, había unha nube de sentimentos pero non era amor, era outra cousa.
O amor éche un tema complicado. Creo que hai dúas alternativas: ou é moi sinxelo ou se complica demasiado. Eu, antes, tamén facía xuízos rápidos, rapidísimos. Nunha ocasión, equivoqueime. Por iso te aconsellei que reflexionaras, que intentases poñerte do outro lado.
Un día destes inda vou ter que escribir un "Qué lle dirías a Alvariña". Viríame ben.
Bueno, o de Alvariño ocorréuseme porque, naquel momento, a este blog, víñalle ben un colaborador. Non hai mala intención ningunha, espero que ninguén de vos se sinta ofendido. Na Lareira Máxica, creo que o noso nome, o noso sexo, da igual.

Anónimo dijo...

Cristina. Pontevedra.
Carallo, canto escrito!! Isto pasame por deixar pasar moitos días sen leer o blog.
María, o de deixar ao rapaz fixeches moi ben!! Dende que explicaches a historia xa tiña claro que era unha perda de tempo pasala con ese home. Eu entendote, saín fai uns 5 meses dunha relación na que non tiña confianza (ex-s que se metían polo medio, mensaxes no móbil de el demasiados cariñosos a outras rapazas, desconfianzs, ...), coma tí non sabía se deixalo ou arriscarme coa relación, ao final decidín deixalo porque produciame moito estres todo o que acontecía. Non me arrepinto.
Ao final, os meus sentimentos seguen moi fríos, non quero ter agora ningún tipo de relación con alguén, pero estou segura que cada día que pasa está máis preto que chegara ese bó home que fará revolucionarme as hormonas e teremos respeto, sinceridade e confianza mutua.
A tí tamén che ocorrerá.
Bicos e ánimo que non estamos neste mundo para amargarnos polo nome do amor!!

María dijo...

Carambas. Pensaba que os noticións e as exclusivas eran os xoves, non os venres. Je Je. Alvariño é Alvariña!!! Vaia.
A min tanto me ten eh. O caso é que a lareira teña xente que a siga, o sexo, como ti dis, é o de menos. Pero tampouco entendo porqué viña mellor un colaborador que unha colaboradora, pero bueno.
Eu volvo ó das expectativas. Non sexas tan dura contigo mesma, que me recordas a min mesma. A simpatía, o cariño, a amizade etc, non é case nada. É moito. Logo fixécheste ilusións a partir de moito nena. Unha cousa está clara. Polo menos para min. O que haxa entre dúas persoas, é cousa so deles. Agora ben, se ti pretendes ter unha aventura dunha noite con alguén, ou pretendes ter simplemente sexo con esa persoa, non xogues con ela e mezcles temas. Porque o sexo é iso: sexo. A amizade é amizade e así ata o infinito. Entre dúas persoas pode darse o que eles os dous queiran. So sexo. Sexo e amizade. So amizade. O que sexa, pero se pretendes que entre ti e eu so haxa sexo, non fales doutras cousas.
E me parece que iso foi o que fixeron os dous nosos amigos.
O que pasa que os hai moi listos e saben moi ben de que fios tirar para lograr o que queren.
En canto ó consello de poñerme do outro lado, paréceme que é o mellor consello que se pode dar nestes casos. Pero no meu caso non era preciso, porque aínda que dura e esixente, é algo que intento facer sempre dende o principio.
O malo é cando so unha das dúas partes fai iso, porque daquela, nun deles nunca pensa nadie.
P.D: Creo que a túa revelación merecía algo máis que un comentario a un "artigo" meu. Merecía un artigo propio. Igual nos podes compensar co "Que lle dirías a Alvariña" ese que dis. :P

Raquel dijo...

Non creo que nunha relación cando falla a confianza. Eso é un sinvivir.Para que unha relación se alongue no tempo e valga a pena, e se disfrute e te faga feliz, o ESENCIAL, é confiar. Non che podo decir que é sincero e que a tí non cho vai facer, non son adiviña, pero, sí que che fago unha pregunta a tí, sinceiramente. ¿Tí veste capaz de cerrar capítulo e confiar que esta vez vai ser distinto ou non?. Porque si sempre vas a estar coa mosca tras a orella... casi que é mellor superalo e seguir. E dicho alguén que se veu NA MESMA SITUACION,e non se vía capaz de esquecer e confiar e saiu correndo. Hoxe, con outro, son inmensamente feliz. A resposta só a tes tí.

Alvariño dijo...

Bueno, pensei que viña mellor un colaborador porque daquela, no blog, había duas colaboradoras, María e Mariam, moi activas. Foi para variar, para ver si, por imitación, algún rapaz se animaba a facerse colaborador.
Tampouco é unha revelación que teña trascendencia algunha. En canto o que dis das expectativas, estou de acordo contigo. Todo é válido mentras ninguén se sinta enganado.
Eu tamén o estou pasando mal. Tamén teño que poñer orden na miña vida. Xa veremos se me animo co "Que lle dirías a Alvariña", a verdade é que estes días non estou moi animada.

María dijo...

Ánimo Alvariña. A vida é dura, pero como ti mesma me dixeches, vivir é isto.
Eu, pola miña parte, non sei se me apetece vivir este tipo de vida. Quero decir que entendo que este tipo de experiencias son as que forxan a nosa personalidade e que todo esto é simplemente eso, vivir. Que se todo fose llano e sen baches sería moi aburrido. Pero tampouco estou segura de que me guste tanto o bacheado. Non sei.
Esta longa fin de semana deu para moito. Creo que estades no dereito de saber que nos vimos, que falamos, e que fixemos como que todo está ben. Como que non pasou nada.
Bueno, iso tampouco é así. Falamos moito antes. Pero non sei. Non sei se son eu, ou realmente hai algo do que desconfiar, pero o certo é que non acabo de fiarme del. Agora xa non se trata de confiar, xa é máis cousa de fiarse.
Pa min que me busquei un deses compañeiros que sempre te teñen no fío da navalla. Un deses tipos "perigosos". Os malos eses que os homes sempre din que, ó final, son os que nos gustan. So que eu non estou tan segura de que me gusten.
Sigo admitindo consellos.

Alvariño dijo...

Mira, o consello é o de sempre: deixa que pase o tempo, que as cousas se asenten un pouco. Non sei..., dame que estás nunha montaña rusa de sentimentos. O paso do tempo axuda a ver as cousas doutra maneira. Ó final, pasará o que teña que pasar, sen máis. Pouco poderemos facer nós. Cada vez, creo máis no destino.
Vivir é duro e tamén é algo increíble, como diría Forrest Gump "nunca sabes lo que te va a tocar". Quero dicir con eso, que non todas as grandes historias de amor empezan do mesmo xeito, supoño que debe ser difícil predecir a súa evolución posterior, porque se fora tan sinxelo, ninguén sufriría por amor.
Un sáudo, e moitas grazas por manternos informados.

O Moucho dijo...

Eu de amores nadiña. pero si creo profundamente que a confianza o é todo. Dame no nariz que é un deses homes que acaremelan con moita facilidade o que queren. Cando che fala con demasiados agarimos que che fan desconfiar, é porque no fondo ai algo que che cheira a chamusco.En definitiva, non hai confianza. Un sexto sentido faiche desconfiar. e posiblemente teña razon. Si a eso lle sumamos a aparición de outros romances, enton aparecerá sempre na túa vida un sinvivir de desconfianza. Contra todo esto, aparece os sentimentos de amor, que fan que todo razoamento, se anule e actues como fan moitisimas mulleres e homes que estean namorados: " O noso non vai ser así", "A min non me vai pasar o de outras". Bueno non sei si me explico. Ante ti tes o de decidir vivir sempre coa mosca trala orella, pero con unha persoa que te atrae, ou romper esta relación e esperar a que surja outra persoa que en verdad non che dea dores de cabeza. Personalmente, non me gusta moito as persoas que din con pasmosa facilidade palabras cariñosas. Posiblemente para elas, esas palabras non sexan mais que formas de expresións moi repetitivas que lle funcionan moi ben, con todos. Por eso cando a tua cabeza dí que desconfia, posiblemente teña unha base moi fundada. Pero claro, o amor moitas veces acaba indo contra corrente. Un exemplo(ainda que non moi fino para poñer aquí, e tes que perdoar), fixate nas mulleres que se namoran dun terrorista. Saben que é un asesino, mais o amor anula esa idea e contra o todo pronostico e ata contradice tanto as súas ideas que acaba apoiando a este individuo e incluso participa activamente nos seus plans, ainda que a súa educación e ética fose inversa. O amor fai de nos tolerías. O que eu faría seria romper e seguir polo camiño correcto, a pesar de dañar ó meu coarazon. En definitiva, pensar coa cabeza e non co corazon. O amor debe ser moi bonito pero vivir sen inquedanzas, ainda o é mais. Sinto ser tan duro, pero as veces é mellor poñer as cartas sobre a mesa. Xa haberá outras partidas nas que poidas ter cartas mellores. agora xa sabedes porque non me levo con nadie neste mundo.

María dijo...

Tremenda última frase Moucho. Que radical.

Julio Torres dijo...

Sigo dicindo o mesmo: unha relación sen confianza e onde hai outra persoa tal e como a describes non me gusta nada. Sen confianza e lealdade unha relación non ten sentido. Ougallá que me equivoque, pero non me da boa espiña.
María non teño o gusto de coñecerte en persoa pero polo que escribes penso que sodes moi diferentes os dous...Iso sí, so ti podes decidir pois o resto podémonos equivocar.

Alvariño dijo...

María, ¿qué pasou ó final? Gustaríame sabelo.

María dijo...

Pois non o sei Alvariñ@. Pregúntasme que pasou ó final. Oxalá puidese falar eu de final. Para ben, ou para mal. Pero xa me gustaría que esta historia tivese rematado.
Sen embargo nada máis lonxe da realidade. O certo é que por motivos laborais fai xa tempo que non nos vemos. Ese tempo a min polo menos estame vindo xenial, para recapacitar, para pensar, e tamén para ver o seu comportamento.
O malo é que cada vez estou máis liada e teño menos claro nada. Cando me pregunto a min mesma que é o que me ata a el, non atopo resposta. Non sei se pq cando estás namorada, iso mesmo é algo tan pouco tanxible que non é fácil decatarse, ou que. O certo é que tampouco o sei expresar moi ben. Non atopo razóns concretas para estar con el. Sen embargo sigo querendo estar con el. Nen eu mesma me entendo. Non sei se é iso, o amor, que é tan pouco razoable, ou que. Se non non acabo de entendelo.
Eu son unha persoa moi recta, moi perfeccionista, a que lle gustan moito as cousas ben feitas e que leva moi mal todo o que non é ir polo camiño recto. Claro, ti diríasme que cada un segue o seu camiño. E terás razón, pero eu hai cousas polas que se a ciencia certa que non quero pasar. Diríache que non vou aturar que me falten o respeto, que me mintan, que xoguen comigo, que actúen por detrás de min. Eso é o que eu diria. Pero estouno decindo e, o mesmo tempo, dándome conta de que xa o fixen. Xa aturei todas e cada unha desas cousas. A única da que non podo falar con propiedade é do de xogar comigo. Porque non sei se o fixo ou non. So podo falar por referencias, polo que me ocntan, polo que intuo. Pero non por nada concreto. Co cal, ímolo deixar no aire. Pero o resto si o aturei. E non me gusta. Non me gusta a persoa na que me estou convertendo ó seu lado.
Logo cal é o problema, preguntarás. Pois que aínda sabendo todo iso, intento exculpalo. Intento xustificalo. E faiseme un mundo pensar en que eso que tíñamos rematou.
Conclusión: a día de hoxe a cousa está rematada. Pero esto cambia como a marea. Un día non quero saber nada el, o seguinte convénceme de que está fatal e volvemos a falar. E o único bo é que, como decía antes, por motivos laborais e de horarios non nos podemos ver.
E mentras tanto eu intento aclarar as ideas, pero o único que fago é seguir vendo cousas raras.
Como dixen xa unhas cantas veces, se foses ti quen me pedise opinión diríache sen dubidalo que o MANDARAS A MERDA. Así, en maiúsculas.
Intento averiguar porque en min o vexo doutro xeito.
No proceso estou. Se chego a algunha conclusión prometo contarcha.

María dijo...

Uff, problemas informáticos fanme dubidar de que chegase o meu último comentario.
Como era longo e estou demasiado cansa para repetilo, espero a ver se si chegou.
Se non, intentareino próximamente. Je je.
Grazas por interesarte Alvariño

Alvariñ@ dijo...

Uf, non me gusta nada o que escribiches. Creo que te estás metendo nunha relación tóxica. Explícome: as dudas non se disiparón e intuyo que estás sufrindo. Non me mola este tipo de amor. É máis, ¿é eso amor?
Pero, claro, como o amor é algo completamente irracional é difícil razoar, tomar unha decisión.
Compréndote perfectamente.

Julio Torres dijo...

Coido que este post vai telo récord de comentarios...

María, pois non sei, que queres que che diga. Que penso que te mereces algo mellor, estimada amiga. Moita sorte, de corazón. Xa sei que non é doado...

Anónimo dijo...

O que tés, son uns cornos do tamaño da Catedral de Santiago, filla.

O Moucho dijo...

Eu tamen opino o mesmo ca Julio. A pesar dos teus sentimentos, penso que mereces alguen mellor. Pasa páxina ainda que doia. Sairas gañando a medio plazo. Algo me dí que el non ten o mesmo grado de amor que ti lle amosas a el. Ó mellor equivocome, pero si realmente el amosa un sentimento de amor profundo por ti, non tardaría nada en axeonllarse ante ti, para rogar que non o deixes. Uf, Non sei si o estou liando mais. Non son a persoa mais adecuada para dar consellos xa que eu non teño nin idea do amor entre parella. Fagas o que fagas, pensa antes en ti. Creo, vamos.

Raquel dijo...

María, en tí non o ves igual, PORQUE NON QUERES VELO. Eso pasa cando un está namorado, ai que facelo con cabeza e non con corazón. Eu desaparecín porque tampouco me vía capaz, pero sí sabía que alguén que che da desconfianzas, e penas, e non a alegría que da a persoa adecuada, non podía ser nin bo pa min, nin tampouco era amor. Desaparecín, deixei de ir ós sitios, funme a casa dunha amiga un tempo, limiteime a ter o movil apagado todo o día ata que me deitaba. Miraba se había algún mensaxe de outra persoa, e os de él borrábaos sen oír. Lévoume un ano enteiro darme conta de que aquelo xa non era amor, pero unha vez decidida... ¡¡ e que ven fixen !!

María dijo...

Quería contarvos como rematou esta historia porque Alva(riño) me pediu no seu momento que vos tivese informados e porque esta semana Julio se volveu a poñer en contacto comigo para pedirme que volva a escribir algo no blog.
Pero estame resultando moi difícil. Empecei a escribir e levo xa como 5 borradores e aínda así non son capaz. Igual non é o día. Igual non estou moi inspirada hoxe. Pero como cada vez costame máis escribir e agora teño un pouco de tempo, quero deixar o comentario aínda que sexa breve e sen ir moito ó gran porque facer iso, contarvos mais polo miudo o tema estame costando moitísimo.
A cuestion e que por diversos motivos a relación foise deteriorando, enfriando. Pola miña parte imaxino que porque xa via vir todo o que pasou e o que xa comentamos e chegou un momento en que as cousas non me gustaban un pelo.
Resumindo moito, a cuestión é que cando eu lle propoñia deixar a relación el non quería. Sen embargo a partires de decembro el empezou a facer cousas raras ata o punto de deixar a relacion sen deixala. E decir, empezou a darme de lado sen decir claramente o que estaba pasando. Pero non so iso, senón que estivo xogando comigo bastante tempo. O do Nadal non tivo nome. Fíxome unha serie de putadas que o mellor noutra época do ano terían calado menos, pero tratándose do nadal, pois ...
Digamos que o final a cousa rematou así, con xogos. Como non, iso foi o que a nosa relación debeu ser para el: un XOGO.
A raíz de todo isto empecei a ir a un psicólogo. Podería darvos unha longa lista de razóns pero o importante é que con tan so dúas sesións a psicóloga chegou a conclusion de que o rapaz padece algún tipo de patoloxía. Ela cree que pode tratarse do síndrome de doble personalidade. Non o sei. So sei qeu quero olvidarme desta historia canto antes.
Pero antes diso, o que si vos quero deixar claro é que, ante calquera dúbida, ante calquera cousiña que vos faga sentirvos incómodos nunha relación, poñédevos un pouco alerta.
A ver, e ollo con isto. Tampouco se trata de ir desconfiando de todo. Pero se de algo me din conta con todo isto é de que os malos tratos psicoloxicos son un tema moi, moi peliagudo. Conste que eu non me considero maltratada psicoloxicamente. Pero si penso que xogou e moito comigo nese sentido.
Gustariame ser capaz de transmitirvos isto doutro xeito. De forma máis clara, pero non me sinto preparada. Non quero afondar moito outra vez en todo isto, pero máis que nada, cóstame explicalo.
A relación con el era boa, non me sentín mal en ningún momento, pero si creo qeu me utilizou, que xogou comigo en moitos sentidos.
Espero poder escribir outro día sobre esto para ser capaz de aclararvos máis cousas, pero mentras tanto, se alguén quere ou precsa que lle responda algún tipo de pregunta, que non se corte.
Ah, por certo, para o anónimo que me decía que os cornos eran de tamaño considerable, creo que podo afirmar bastante obxetivamente que non se trataba para nada diso. Oxalá. Pero creo que non. En calquera caso, aídna que así fose, ese asegúroche que sería o menor dos males, visto o visto.

Julio Torres dijo...

María: creo que non fai falta contar nada máis, creo que se entende bastante ben.

Sinto que a cousa acabara mal.

Quixera propoñerche unha vez máis, agora en público, que nos voltes a obsequiar cos teus artigos. Aquí non se trata de facer obras maestras, se non contar o que queirades e da maneira que estimedes oportuno sempre e cando haxa respeto. Ti xa o sabes. E non hai extensión máximas nin mínimas.

A min gustaríame moito que voltases a escribir do que ti queiras (que rabias, etc.).

Seguro que non son o único que te bota en falta.

Saúdos máxicos e MOITOS MOITOS ÁNIMOS, amiga María!!!!

Alva dijo...

¡Uf!, síntoo de veras. O mellor de todo é que xa rematou, estas historias canto antes se acaben, mellor. Antes poderás pasar páxina. Non fai falta que contes nada máis, non vale a pena recordar malos momentos.
Aquí, na Lareira, sabes que te apreciamos e si, por qué non dicilo, que te queremos, e que nos agradan e alegran as túas visitas.
A min, agora, tampouco me apetece escribir, vai por etapas. Pouco a pouco, todo ha de ir pasando, xa verás.

Patricia Loureiro dijo...

María debes pasar paxina en troques. Non vaga a pena sofrir por un personaxe desa calaña. Vales muito e non debes consenter que xoguen contigo. Respeito ao que din Alva e Xulio estou de acordo con eles e asemade no que que se che volta en falta. (Boeno, eu non me manifesto muito pero sigo a blogue)

Mariam dijo...

María, ¡moitos ánimos e para diante!

María dijo...

Julio: grazas de novo pola invitación, pero como calquera cousa que intente escribir me coste tanto como me están costando estes dous últimos comentarios ... vou lista. Tería que empezar o luns para enviarcho o venres.
Os "que rabia da cando ..." eran unha das seccións que máis me gustaban da lareira, pero non se me ocurre nada sobre o que escribir.
Dame moita rabia toda esta situación que me sucedeu, pero que vou explicar, que me da rabia que a xente xoguemos uns cos outros? Iso danos rabia a todos. E no meu caso concreto, aínda que a palabra que máis repetín foi XOGO, non quero que vos quededes na superficie. Non son unha moza despechada porque a relación rematou mal.
Non escribín ese comentario explicandovos como rematou so porque si, senón porque espero que poida axudar a alguén. O que máis me sorprendeu de todo esto é o difícil que é detectar este tipo de situacións. Volvo a decir que non quero usar o termino "malos tratos psicolóxicos" pq non me sinto así. Pero tampouco foi so que estivese xogando. Como vos dixen, o rapaz está mal psicolóxicamente. Co que iso conleva. E o seu comportamento era tan, tan sutil, que as veces eu mesma pensaba que menos mal que considero que teño a cabeza bastante ben amueblada e que teño a sorte de vivir nun entorno e de ter unha familia moi estable que foi o que máis me axudou. Pq son consciente de que noutra situación, tería acabado moito peor.
Este rapaz nunca prohibía (faltaría máis) ou nunca me decía nada taxantemente. Pero si deixaba caer comentarios que non me gustaban un pelo. Pero como vos dixen xa, un mesmo comentario, sacado de contexto, pode cambiar moito.
Por poñervos un exemplo. Eu fago bastante exercicio (fitness, aerobic) e en algunha que outra ocasión ten comentado así por encima, como quen non o di, sen darlle moita importancia, pero decindoo, que o deixaba de lado polo exercicio, que prefería o exercicio a el.
A ver, o comentario así sen máis, tampouco é alarmante, pero cando cho din varias veces, pois mosquea. Logo, cando xa entendes moitas cousas, ou sexa, agora que xa rematou todo e digamos que estou no "final" do proceso, daste conta de que ese tipo de comentarios os decía pq non está moi ben. Supoño que eu xa estaba ollo avizor e xa desconfiaba de todo despois do pasado. Pero senón, a ese comentario así aislado, tampouco tería porque darlle maior importancia. Pq como vos digo, el tampouco facía maior fincapé. Pero claro, cando estas cousas chas din cando levas uns meses, imaxinade como pode rematar a situación despois de anos.
Iavos decir que vos valoredes moito, que vos antepoñades sempre ós demais, pero tampouco quero decir iso pq non creo uqe sexa así. Unha relación, polo menos tal e como eu a entendo, básase na confianza e en dar. Tamén recibir, por suposto, pero para poder recibir hai que primeiro dar sin condicións.
En fin, de novo, volvo ó mesmo. COstame moitísimo sacar conclusións ou máximas desta situación. Prefiro expoñervos os feitos aínda qeu sexa de forma tan sucinta, e que cada un de vos saque as súas propias (conclusións).
Grazas a todos polos ánimos. Afortunadamente eu agora estou ben. Pero ata poder chegar a estas conclusións que agora vos estou contando, tiven que pasar por moitas fases e etapas e non todas tan favorecedoras como a actual.

Anónimo dijo...

Bueno, pois o importante é que ti te sintas ben e vaias superando esta historia. Tes moita razón no que dis sobre o maltrato psicolóxico. A min pasoume algo semellante fai moitos anos, daquela nin sequera se falaba tanto do maltrato nos medios. Ó primeiro son pequenas cousas, é moi sútil. Tanto, que eu enganábame a min mesma e sempre intentaba xustificalo. É un proceso longo no que se vai perdendo a personalidade, a fortaleza, e a razón. O que máis me sorprende a día de hoxe é esa dependencia patolóxica que se crea entre a víctima e o maltratador. Co tempo supérase todo pero sempre será un recordo ingrato. Polo menos, para min, é eso: un recordo ingrato, algo que non quixera ter vivido.

O Moucho dijo...

Como non quero seguir remenxendo nas cinzas desta historia e o que penso eu dela, pois limitareime a felicitarte por haber pasado páxina con este personaxe. Sei que he duro deixar atras estas cousas pero, como decían por ahí, estas cousas son moi lentas en desaparecer. Xa veras como de agora en diante, pouco a pouco, vas mellorando. Eso sí, non estes soa. Centrate na xente que mais che interesa: Familia, amig@s, veciños, compañeiros de traballo,... Xente que che faga sentir ben. Non andes soa. E ainda diría mais, colle as tuas amigas e volvede a sair xuntas, e pasalo ben. Así aceleraras o proceso de borrón e conta nova. En canto a escribir: Pois ó final tanto intentar crear un texto bonito e ben feito, que acabaste escribindo dun xeito mais personal e polo tanto mais distendido. Eso foi o mellor que puideches facer. Escribir en A Lareira un comentario ten que ser coma falar cos teus amigos, sen tantas florituras. Ó final puxeste o que o corazon che dicia e quedouche niquelado. A min sempre me gustan os textos faciles de leer sin tantas florituras. Si Julio publicou cousas miñas, moi mal expresadas ou expostas, ¿porque non vai publicar cousas tuas, ti que escribes tan ben? Aquí ó redor da lareira Máxica teste que sentir coma si estiveses entre amig@s. Bueno. Xa me estou alongando moito. Repito: Alegrome un monton que pasases páxina. Notase que abriches os ollos. Que eres intelixente. Agora a VIVIR CON INTENSIDAD A VIDA. PERO SIN PASARSE, CLARO. NON ESTES SOLA. SAE DA CASA SI PODES. BUSCA NOVAS ACTIVIDADES SI CHO PERMITE A AXENDA. RECOMENDOCHE ANOTARTE A UNHAS CLASES DE BAILE. XA VERAS COMO TODO IRA MELLOR. E NON TE OLVIDES DE JULIO, OS COLABORADORES E COMENTARISTAS DESTA LAREIRA TAN QUENTIÑA QUE SEMPRE DA GUSTO ARRIMARSE. Perdona si me pasei co comentario, pero eu sonche así. CARPE DIEM MARIA.

Mariam dijo...

¡35 comentarios feitos! Con este, 36. A entrada de María superou e, de paso, fulminou, tódolos records da Lareira. Queda claro, ós da Lareira, darlle o pico, teclado, non nos gusta nadiña ja...ja... Carai, non sei como Maria non se anima a escribir máis a miúdo, por falta de lectores-conselleiros-seguidores non será.

María dijo...

Moucho: porqué te teño que perdoar? Estamos aquí para escribir, non? E máis neste caso que fun eu mesma a que pedía consello e axuda. Logo, grazas de novo a ti, e a todos.
O teu consello imaxino que é bo. Saír, desconectar, facer cousas, etc. Pero hai un problemiña, e parece mentira que ti non te deses conta del. Non eres ti o que sempre se queixa da xente, de non ter con quen sair, de non ter moza etc etc etc? Pois xa che dixen mil veces que somos moitos os que nos sentimos así. E fácil decilo pero máis complicado facelo. E máis no caso das mulleres. Si, patético pero aínda che é así. Se ves un tío solo nun bar ou nun pub o sábado pola noite non chama a atención, se ves unha tía si. E en calquera caso, aínda que non fose así, non che son de saír soa por aí. E o da familia os amigos etc, salvando as distancias, todo dios che é moi amigo ata que chega a hora de demostralo. E eu teño máis que comprobado que a xente gústanlle pouco as malas historias.Gústalle máis estar para as risas que para os choros. Pero bueno, ese é outro tema.
No das actividades sí é certo. Estar ocupado e sobre todo o exercicio físico é moi recomendable nestes casos.
En canto ó comentario anterior dunha anónima (fou facer un que rabia da cando .... a xente firma como anónima. Mira que costa buscar un nick e poñelo, je je) Vese que pasaches por elas porque é así tal cual ti o dis. É algo tan, tan sutil, que é moi difícil non caer, e moito máis darse conta de onde te meteches ata que das saido. Creo que é así, ata que estas fora das redes deste tipo de persoas, non eres plenamente consciente do que che están facendo. Obviamente, son moi listos. Non é que o fagan aposta ou o teñan planeado, simplemente lles sae por instinto, e obviamente d enovo, non che fan decir as cousas taxantemente. Eu que sei, por poñer so un exemplo, unha persoa deste tipo nunca, ou polo menos non o principio ,ata que xa estas moi metida nas suas redes, nunca che vai decir NON FAGAS ESTO. Vaiche deixar caer que non lle gusta que o fagas. E ti o mellor o prinicpio pasas e segues as tuas, pero despois de escoitalo moitas veces .......
E so un exemplo.
En canto a dependencia esa que dis que se crea entre victima e maltratador, din os que entenden do tema, que o vínculo que se crea nas situacións difíciles, é tan grande. E decir, que é moito máis fácil, e esta comprobado, engancharse a unha situación d etira e afloxa na que tódolos días tes que estar loitando, que a unha vida relaxada e sosegada. O sea, e moi tipico escoitar falar de parellas que se deixaron despois de anos sen motivo aparente, so pq a cousa se volvera moi rutinaria. Claro, a rutina e a monotonía seica nunca engancha tanto como os malos rollos e os problemas. Increíble, pero é así. Asunto para reflexionar, sen dúbida.
E por último, quería recomendar a todos os que estén interesados no tema, un libriño moi curto, moi fácil de ler pero moi, moi practico e útil sobre este tema.
De verdade que se podedes, recoméndovos moi moito que lle botedes un vistazo. E unha pasada o ben que describe este tipo de procesos. A mente dun maltratador, a da víctima etc etc etc.
O libro chámase "Pero si dice que me quiere". A súa autora é Dina L McMillan.

Luz dijo...

Son a "anónima". Pasoume algo semellante fai moitos anos. Dende o ano 2000 non teño ningún tipo de contacto con el. Sei perfectamente o que estás pasando, leva o seu tempo superalo. Se as rupturas sempre son duras, estes casos aínda son peores, moito máis dolorosos porque nos deixan esgotadas psicolóxicamente.
O que dis dos amigos tamén é ben certo. Hai moitos "amigos do patacón", que diría meu avó. Xa sabes, refírome a esas amistades tan falsas coma unha moeda de lata, eso sabémolo todos. Has de ir superando este bache pero levárache o seu tempo. A fin de contas, é un acontecemento traumático.
Tamén aproveito para facer unha recomendación literaria, "Ya no sufro por amor" de Lucía Etxebarrría.
Bueno, e para quitarlle ferro ó asunto, cómpre recordar, que polo mundo tamén anda xente boa, maravillosa. Ti estate atenta e xa verás. ¡Unha aperta moi forte, María!

María dijo...

Moitas grazas Luz. Sobre todo por "dar a cara", je je. Ves, agora xa eres Luz, unha máis entre nós. Antes so eras unha mais a secas.
Grazas tamén pola recomendación literaria. Non me gusta moito esa autora, pero non coñecía ese libro e tereino en conta. Prométocho.
Gustaríame que se ti, como dis, pasaches por algo parecido o que estou pasando eu, ou mellor dito, pasei (e despois explicoche pq uso o pasado xa), intentaras ler o libro este do que vos falei eu. Creo que che resultaría moi interesante. En serio.
E falo en pasado deste tema, pq intuio que o teu caso foi moito máis longo no tempo. Eu paseino mal máis que nada pola enorme ansiedade que me producía todo isto, pero o bo do asunto foi que foron moi poucos meses, e que me advertiron xa practicamente dende o minuto cero. A rapaza da que vos falei que se puxo n contacto comigo etc, pois iso sucedeu moi o principio da relacion. Logo entre iso, e o "precavida" que son eu, pois iso, que en canto ía vendo comentarios que non me gustaban, iame poñendo en alerta.
Vamos, que iso, que afortunadamente, a miña anxiña da garda que me protexe sempre, non me fallou tampouco esta vez e a cousa foi moi breve. Esa foi a miña sorte, porque realmente é un tema moi, moi complicado polo sutil que resulta.
Ti dis que se as rupturas son duras, nestes casos mais. No, non estou moi de acordo. Estouno, pq entendo ó que te rfires, pero non o estou porque cando se rompe algo que valía a pena, con alguen a quen querías ou che importaba, pasalo mal, independentemente de quen sexa a culpa. Pero cando se rompe algo como esto, o que sintes é liberación. Logo, cando antes consigas pasar páxina, mellor.
E claro que hai xente marabillosa, para mostra A LAREIRA!!!!!!!!. Je je je.
Saúdos e grazas a todos, de verdade.